Το θεολογικό περιεχόμενο και το βαθύτερο νόημα της εορτής των Χριστουγέννων.

 Χαρμόσυνα θα ηχήσουν και εφέτος οι καμπάνες των εκκλησιών, για να αναγγείλουν στον κόσμο τη γέννηση του Θεανθρώπου : «Δεύτε ίδωμεν πιστοί που εγεννήθη ο Χριστός, ακολουθήσωμεν λοιπόν ένθα οδεύει ο αστήρ», «Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη…», και άλλα παρόμοια τροπάρια θα ψάλλουν οι χριστιανοί στις εκκλησιές.

Αναρωτιέται όμως κανείς κατά πόσο οι άνθρωποι κατάλαβαν τη σημασία της γέννησης του Χριστού και αναλογίζεται μήπως η άγνοια της σημασίας του θείου μυστηρίου είναι ίσως η κυριότερη αιτία για την οποία ενώ εκατομμύρια άνθρωποι προσφέρουν τη «λατρεία των χειλέων» στον γεννημένο Σωτήρα του κόσμου, ο σκοπός της ενανθρωπήσεως Του εξακολουθεί να παραμένει απραγματοποίητος.

Διότι δεν μπορούμε να λέμε ότι «γιορτάζουμε Χριστούγεννα» όταν γιορτάζουμε Χριστούγεννα χωρίς Χριστό. Ούτε δικαιούμαστε να λέμε ότι γιορτάζουμε Χριστούγεννα, όταν στο επίκεντρο της γιορτής βρίσκεται ο εαυτός μας, παραβλέποντας ή και περιφρονώντας ίσως τον συνάνθρωπό μας. Τα ευαγγέλια της Εκκλησίας αιώνες τώρα διακηρύσσουν τη χριστιανική πίστη ότι «Έτσι φανερώθηκε η αγάπη του Θεού σε μας : Aπέστειλε τον Yιό Tου τον μονογενή στον κόσμο, για να ζήσουμε δι’ Aυτού», όπως γράφει ο ευαγγελιστής Ιωάννης. Αυτήν τη φιλανθρωπία του Θεού για τον άνθρωπο μας θυμίζουν τα Χριστούγεννα και μας προτρέπουν να αξιοποιήσουμε αυτήν τη δωρεά Του στην καθημερινή προσωπική μας ζωή αλλά και στην κοινωνική μας δράση. Τα Χριστούγεννα δεν είναι μια ετήσια αναμνηστική γιορτή αλλά μια καθημερινή βίωση της Αγάπης. Μιας Αγάπης που φανερώθηκε στον κόσμο την ημέρα της Γέννησης του Θεανθρώπου.

Τότε γιορτάζουμε λοιπόν αληθινά Χριστούγεννα, όταν γιορτάζουμε τη δική μας εν Χριστώ αναγέννηση, την οποία εκδηλώνουμε με την έμπρακτη αγάπη μας προς τον οποιοδήποτε συνάνθρωπό μας. Τότε γιορτάζουμε αληθινά Χριστούγεννα, όταν στην καθημερινή μας ζωή αγωνιζόμαστε (προσπαθούμε) να εφαρμόσουμε τον θεσπέσιο ύμνο της Αγάπης που έγραψε ο Απ. Παύλος στην Α΄ προς Κορινθίους επιστολή του (κεφ. 13, στ. 1-13) και που λέει : «Αν μπορώ να λαλώ όλες τις γλώσσες των ανθρώπων, ακόμη και των αγγέλων, αλλά δεν έχω αγάπη για τους άλλους, τα λόγια μου ακούγονται σαν ήχος χάλκινης καμπάνας ή σαν κυμβάλλου αλαλαγμός». «….Εκείνος που αγαπάει έχει υπομονή, έχει καλοσύνη΄ εκείνος που αγαπάει δε ζηλοφθονεί΄ εκείνος που αγαπάει δεν κομπάζει ούτε περηφανεύεται, είναι ευπρεπής, δεν είναι εγωιστής, ούτε ευερέθιστος΄ ξεχνάει το κακό που του έχουν κάνει, δε χαίρεται για το στραβό που γίνεται, αλλά μετέχει στη χαρά για το σωστό. Εκείνος που αγαπάει όλα τα δέχεται΄ η πίστη, η ελπίδα κι η υπομονή ποτέ δεν τον αφήνουν. Ποτέ η αγάπη δεν χάνει την αξία της….».

Η Εκκλησία κάθε χρόνο τέτοιες μέρες μας υπενθυμίζει τη μεγάλη θεολογική αλήθεια, ότι ο «Θεός έγινε άνθρωπος για να μπορέσει ο άνθρωπος να γίνει κατά χάριν Θεός», όπως γράφει ο Μ. Αθανάσιος. Αυτές τις ημέρες μας καλεί να γιορτάσουμε το μεγάλο και ανεπανάληπτο μυστήριο της σαρκώσεως του Υιού και Λόγου του Θεού με έναν άλλον όμως τρόπο, με μια άλλη πνευματική -εσωτερική προετοιμασία. Χωρίς να υποτιμάει το υλικό και γιορταστικό επίπεδο των Χριστουγέννων, η Εκκλησία δίνει προτεραιότητα σε πνευματικές ποιότητες, όπως είναι η προσευχή, η νηστεία, η εξομολόγηση και η ειλικρινής απόφαση μας να ανακαινίσουμε εν Χριστώ τον εαυτό μας, να ενωθούμε μυστηριακά μαζί Του μέσω της θ. Ευχαριστίας και προπάντων να δείξουμε έμπρακτη αγάπη προς τους πάσχοντες αδελφούς μας. Άλλωστε, σε τελική ανάλυση, στη μέλλουσα κρίση, ο Θεός δεν θα μας ρωτήσει πόσες φορές εκκλησιαστήκαμε, πόσες μετάνοιες κάναμε, πόσα κεριά ανάψαμε, αλλά πόσο βοηθήσαμε τους ελαχίστους αδελφούς μας, δηλ. τους ενδεείς και αρρώστους. Αυτά μας διαβεβαίωσε ο ίδιος ο Χριστός στην επί του όρους ομιλία του, με τη φράση : «Μακάριοι οι ελεήμονες διότι αυτοί ελεηθήσονται».

Διότι τι ωφελεί άραγε να στολίσουμε τα σπίτια μας και τους δρόμους και να μην ευπρεπίσουμε τις καρδιές μας, να μην τις καθαρίσουμε από τα πάθη του εσωτερικού μας κόσμου, να μην ανανεώσουμε την ελπίδα, να μην δώσουμε επιτέλους προβάδισμα στην αγάπη για την επίλυση των αδιεξόδων μας ;

Οι άνθρωποι δυστυχώς ζούμε χωρίς Χριστό και χωρίς να εμπνεόμαστε από την Αγάπη που Αυτός δίδαξε και μάλιστα όχι με λόγια αλλά με τη σταυρική του θυσία. Πoιός άλλος άραγε μπορεί να μας απελευθερώσει από τα δεσμά της αυτοειδωλοποίησης και του εγωκεντρισμού μας, φυσικοί καρποί της σύγχρονης τεχνοκρατούμενης υλιστικής εποχής μας που επίμονα απαρνιέται το Θεό, μιας εποχής που θεοποίησε τη δύναμη της γνώσης και αδιαφόρησε για τον «έσω της καρδίας άνθρωπον» ; Η κατακραυγή ενάντια στην κρίση του πολιτισμού μας, γίνεται τραγικό ερώτημα προπαντός για τη χριστιανοσύνη και για τον κάθε πιστό χριστιανό ξεχωριστά, που καλείται να απαντήσει στο ερώτημα : γιατί άραγε γιορτάζουμε τόσο συμβατικά και τόσο υποκριτικά το θρίαμβο της πίστης μέσα στο τραγικό πανηγύρι της απιστίας. Πρέπει να παραδεχτούμε, εάν βέβαια είμαστε τίμιοι με τους εαυτούς μας, ότι το πρόβλημα δεν είναι θεολογικό αλλά ηθικό. Κάτι δηλαδή δεν πάει καλά στη γη και όχι στον ουρανό. Εάν λοιπόν θέλουμε να τελειωθούμε μέσα στην ιστορία, πρέπει μάλλον να περάσουμε μέσα στο χώρο της αποκατάστασής μας.

Πως όμως θα γίνει πραγματικότητα η νοσταλγία μας για μια καινούργια ζωή ; Πρέπει καταρχάς να κατανοήσουμε τον προσανατολισμό στον οποίο μας οδηγεί το μήνυμα των Χριστουγέννων. Τα Χριστούγεννα μας προσανατολίζουν όχι στον εαυτό μας αλλά στο Θεό. Η γέννηση του Υιού του Θεού σημαίνει τη δυνατότητα να αξιοποιήσουμε αυτήν τη θεία δωρεά. Ο Χριστός είναι πάντα ο «ερχόμενος» προς εμάς. Και πάντα με την ίδια φιλανθρωπία και θεϊκή επιθυμία «πάντας ανθρώπους σωθήναι και εις επίγνωσιν αληθείας ελθείν». Ο Χριστός δεν περιμένει τα Χριστούγεννα για να εγκατασταθεί στις καρδιές μας. Γεννιέται καθημερινά μέσα μας, αρκεί βέβαια εμείς να δημιουργήσουμε τις κατάλληλες προϋποθέσεις για αυτήν η συνάντηση. Το ζητούμενο επομένως είναι εάν εμείς έχουμε εξασφαλίσει τις προϋποθέσεις για να Τον συναντήσουμε στη ζωή μας και συγχρόνως με το παράδειγμά μας, με τη ζωή μας, να Τον μαρτυρήσουμε στην κοινωνία που ζούμε.

Πάντως σε όσους η μορφή Του φανερώθηκε με όλο το πλήρωμα της θεότητας και τη γνώρισαν από κοντά, όπως οι Ποιμένες και οι Μάγοι, αυτοί οφείλουν να κάνουν με κάθε τρόπο γνωστά τα «περί του παιδίου τούτου» και στους άλλους. Έχουν μεγάλη ευθύνη λοιπόν οι πιστοί, οι άνθρωποι της Εκκλησίας Του. Οι συνειδητοί Χριστιανοί έχουν χρέος να αναζητήσουν με τόλμη και σύνεση τους πιο κατάλληλους και πιο αποτελεσματικούς τρόπους να μεταδώσουν το ευαγγελικό μήνυμα της Αγάπης στους ανθρώπους της εποχής μας και ιδιαίτερα σε αυτούς που βρίσκονται σε αδιέξοδα υπαρξιακά και κοινωνικά. Η γέννηση του Χριστού είναι το θείο τραγούδι της αιώνιας δημιουργίας και εμείς οι πιστοί χριστιανοί οι συνυπεύθυνοι και συνεχιστές της. Μακάρι ένας τέτοιος πόθος να εμφωλεύσει και στις ψυχές όλων, προπάντων των νέων μας. Εξάλλου δεν υπάρχει θαύμα χωρίς κρυμμένους  πόθους και ούτε φαίνεται με κλειστά μάτια.

ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ.

Παπαδόπουλος Π. Αθανάσιος, Θεολόγος- Διευθυντής του 2ου Γυμνασίου Χαριλάου.

https://www.faneromenihol.gr/index.php/xristougenna/3165-2013-11-25-18-56-25

Χριστός γεννάται! Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος, Χριστούγεννα.

 Μυστήριο παράξενο και παράδοξο αντικρύζω. Βοσκών φωνές φτάνουν στ’ αυτιά μου. Δεν παίζουν σήμερα με τις φλογέρες τους κάποιον τυχαίο σκοπό. Τα χείλη τους ψάλλουν ύμνο ουράνιο.

Οι άγγελοι υμνολογούν, οι αρχάγγελοι ανυμνούν, ψάλλουν τα Χερουβείμ και δοξολογούν τα Σεραφείμ. Πανηγυρίζουν όλοι, βλέποντας το Θεό στη γη και τον άνθρωπο στους ουρανούς.

Σήμερα η Βηθλεέμ μιμήθηκε τον ουρανό: Αντί γι’ αστέρια, δέχτηκε τους αγγέλους· αντί για ήλιο, δέχτηκε τον Ήλιο της δικαιοσύνης. Και μη ζητάς να μάθεις το πώς. Γιατί όπου θέλει ο Θεός, ανατρέπονται οι φυσικοί νόμοι.

Εκείνος λοιπόν το θέλησε. Και το έκανε. Κατέβηκε στη γη κι έσωσε τον άνθρωπο. Όλα συνεργάστηκαν μαζί Του γι’ αυτόν το σκοπό.

Σήμερα γεννιέται Αυτός που υπάρχει αιώνια, και γίνεται αυτό που ποτέ δεν υπήρξε. Είναι Θεός και γίνεται άνθρωπος! Γίνεται άνθρωπος και πάλι Θεός μένει!

Όταν γεννήθηκε, οι Ιουδαίοι δεν δέχονταν την παράδοξη γέννησή Του: Από τη μια οι Φαρισαίοι παρερμήνευαν τα ιερά βιβλία· κι από την άλλη οι γραμματείς δίδασκαν αλλά αντί άλλων. Ο Ηρώδης πάλι, ζητούσε να βρει το νεογέννητο Βρέφος όχι για να το τιμήσει, μα για να το θανατώσει.

Ε λοιπόν, όλοι αυτοί σήμερα τρίβουν τα μάτια τους, βλέποντας το Βασιλιά τ’ ουρανού να βρίσκεται στη γη μ’ ανθρώπινη σάρκα, γεννημένος από παρθενική μήτρα.

Και ήρθαν οι βασιλιάδες να προσκυνήσουν τον επουράνιο Βασιλιά της δόξας.

Ήρθαν οι στρατιώτες να υπηρετήσουν τον Αρχιστράτηγο των ουράνιων Δυνάμεων.

Ήρθαν οι γυναίκες να προσκυνήσουν Εκείνον που μετέβαλε τις λύπες της γυναίκας σε χαρά.

Ήρθαν οι παρθένες να προσκυνήσουν Εκείνον που δημιούργησε τους μαστούς και το γάλα, και τώρα θηλάζει από Μητέρα Παρθένο.

Ήρθαν τα νήπια να προσκυνήσουν Εκείνον που έγινε νήπιο, για να συνθέσει δοξολογικό ύμνο «από τα στόματα των νηπίων» (Ψαλμ. 8:3).

Ήρθαν τα παιδιά να προσκυνήσουν Εκείνον που η μανία του Ηρώδη τα ανέδειξε σε πρωτομάρτυρες.

Ήρθαν οι ποιμένες να προσκυνήσουν τον καλό Ποιμένα, που θυσίασε τη ζωή Του για χάρη των προβάτων.

Ήρθαν οι ιερείς να προσκυνήσουν Εκείνον που έγινε αρχιερέας όπως ο Μελχισεδέκ (Εβρ. 5:10).

Ήρθαν οι δούλοι να προσκυνήσουν Εκείνον που πήρε μορφή δούλου, για να μετατρέψει τη δουλεία μας σ’ ελευθερία.

Ήρθαν οι ψαράδες να προσκυνήσουν Εκείνον που τους μετέβαλε σε «ψαράδες ανθρώπων» (Ματθ. 4:19)

Ήρθαν οι τελώνες να προσκυνήσουν Εκείνον που από τους τελώνες ανέδειξε ευαγγελιστή.

Ήρθαν οι πόρνες να προσκυνήσουν Εκείνον που παρέδωσε τα πόδια του στα δάκρυα μιας πόρνης.

Κοντολογίς, ήρθαν όλοι οι αμαρτωλοί να δουν τον Αμνό του Θεού, που σηκώνει στους ώμους Του την αμαρτία του κόσμου:

Οι μάγοι για να Τον προσκυνήσουν·

οι ποιμένες για να Τον δοξολογήσουν·

οι τελώνες για να Τον κηρύξουν·

οι πόρνες για να Του προσφέρουν μύρα·

η Σαμαρείτισσα για να ξεδιψάσει·

η Χαναναία για να ευεργετηθεί.

Αφού λοιπόν όλοι σκιρτούν από χαρά, θέλω κι εγώ να σκιρτήσω, θέλω να χορέψω, θέλω να πανηγυρίσω. Δίχως κιθάρα, δίχως αυλό, δίχως λαμπάδες αναμμένες στα χέρια μου. Πανηγυρίζω κρατώντας, αντί γι’ αυτά, τα σπάργανα του Χριστού. Αυτά είναι η ελπίδα μου, αυτά η ζωή μου, αυτά η σωτηρία μου, αυτά ο αυλός μου, αυτά η κιθάρα μου. Γι’ αυτό τα ‘χω μαζί μου: Για να πάρω από τη δύναμή τους δύναμη, για να φωνάξω μαζί με τους αγγέλους, «δόξα στον ύψιστο Θεό», και με τους ποιμένες, «και ειρήνη στη γη, ευλογία στους ανθρώπους» (Λουκ. 2:14).

 

Από το βιβλίο: Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ, τόμος Β’, Ι. Μ. Παρακλήτου, σελ. 81.

Στη γέννηση του Χριστού - Αρχιμ. Γεώργιος Καψάνης - Χριστούγεννα.

 Σε όλο αυτό το μυστήριο της ενσάρκου Οικονομίας του Κυρίου, το οποίο ζήσαμε σήμερα και απολαύσαμε πράγματι, αλλά και την αισία παρέλευση της αγίας νηστείας και τη χαρμόσυνη άφιξη στην πανήγυρη αυτή, την οποία ο ιερός Χρυσόστομος ονομάζει Μητρόπολη των εορτών, θαυμάζουμε την αγάπη του Θεού Πατρός προς το πλάσμα Του, τον άνθρωπο. Και όχι απλώς θαυμάζουμε. Εξιστάμεθα, όταν βλέπουμε πως ο πανάγαθος Θεός, πλούσιος ων εν τη θεότητί Του, ενεδύθη την πτωχεία και ασθένεια της ανθρωπίνης σαρκός, για να μας δώσει την Χάρη Του και την ένωση μαζί Του.

Αλλά εκείνο το οποίο μας κάνει ιδιαίτερη εντύπωση είναι, ότι ο Κύριος εμφανίζει τον εαυτό Του στις ταπεινές ψυχές. Οι Ποιμένες που τον είδαν ήσαν ταπεινοί, απλοί στην καρδιά. Ο Ιωσήφ, ο μνήστωρ της Υπεραγίας Θεοτόκου, και αυτός ήταν μία ταπεινή ψυχή. Η ίδια η Θεοτόκος ήταν γεμάτη από ταπείνωση. Αλλά και οι εξ ανατολών Μάγοι, καίτοι ήσαν σοφοί άνθρωποι, είχαν και αυτοί απλές και ταπεινές ψυχές.

Αντιθέτως οι άνθρωποι που είχαν εμπιστοσύνη στον εαυτό τους, στη λογική τους, στις δυνάμεις τους, στη σοφία τους, στην κοσμική εξουσία τους, ο Ηρώδης, οι άρχοντες τού Ισραήλ, η καθεστηκυία τάξη των Ιεροσολύμων, αυτοί δεν μπόρεσαν να δουν τον Ιησού και να τον συναντήσουν, αν και κατέβαλαν απεγνωσμένες προσπάθειες, γιατί ήθελαν να τον εξοντώσουν.

Αυτό, αδελφοί μου και πατέρες μου, γίνεται σε κάθε γενεά. Κάθε ταπεινή ψυχή, κάθε απλή ψυχή μπορεί να συναντήσει, να γνωρίσει και να ενωθεί με τον ταπεινό Ιησού. Αλλά και κάθε υπερήφανη, αυτοδικαιωμένη, αυτοϊκανοποιημένη ψυχή δεν μπορεί να συναντήσει και να γνωρίσει και να αναπαυθεί στον ταπεινό Ιησού. Επειδή είναι ταπεινός ο Ιησούς, μόνο οι ταπεινοί μπορούν να τον ζήσουν.

Και αυτό, νομίζω, είναι κάτι που αφορά τη χριστιανική μας ζωή αλλά και τη μοναχική μας ζωή. Ήρθαμε και εμείς εδώ στο Άγιον Όρος, όπως οι εξ ανατολών Μάγοι ή όπως οι Ποιμένες, οι οποίοι άκουσαν από τον άγγελο ότι ετέχθη ο Ιησούς ο Κύριος, ο Μεσσίας. Και ήρθαμε εδώ, για να προσκυνήσουμε τον ταπεινό Ιησού και να ζούμε πλησίον Του όλη μας τη ζωή.

Τι μεγάλη ευλογία πράγματι! Να κάνουμε ως έργο της ζωής μας το να ζούμε συνεχώς με τον Ιησού. Αλλά εκείνο που θα διευκολύνει τη συνάντηση και την καθημερινή αναστροφή μας με τον ταπεινό Ιησού θα είναι και η δική μας ταπείνωση. Ας φύγαμε από τον κόσμο, ας απαρνηθήκαμε ό,τι απαρνηθήκαμε, εάν δεν καλλιεργήσουμε εις βάθος στην καρδιά μας την ευλογημένη ταπείνωση, δεν θα έχουμε μέρος μετά του ταπεινού Ιησού.

Γι’ αυτό, ας ζητήσουμε σήμερα αυτή τη Χάρη από τον ταπεινό Ιησού· να δώσει και σ’ εμάς αυτή την ευλογημένη ταπείνωση, όχι ταπεινοσχημία, όχι εξωτερικά σχήματα ταπεινώσεως, αλλά τη βαθιά τεταπεινωμένη καρδιά, που μας αναλύουν οι άγιοι Πατέρες μας τι σημαίνει. Και ας παρακαλέσουμε ακόμη να φωτίσει με το Φως της αγάπης Του, του ελέους Του, της Χάριτός Του και το μοναστήρι μας και το Άγιον Όρος, αλλά και την πατρίδα μας, και τον κόσμο ολόκληρο, διότι όπου ο Ιησούς Χριστός έρχεται, εκεί φως και ειρήνη και χαρά και ανάπαυση στις καρδιές των ανθρώπων.

Όπως σε κάθε μεγάλη εορτή, έτσι και εφέτος είναι φυσικό να στρέψουμε τα βλέμματα της ψυχής μας προς όλους τους αδελφούς μας οι οποίοι πονούν, υποφέρουν, ζουν δύσκολες στιγμές της ζωής τους. Και υπάρχουν πολλοί αδελφοί μας σήμερα στον κόσμο, σ’ όλη τη γη, που υποφέρουν.

Ας παρακαλέσουμε τον Κύριο ιδιαίτερα σήμερα να δώσει μία ακτίνα ελπίδας σε όλους τους πονεμένους ανθρώπους, μία παρηγορία και ένα φως. Αλλά προπάντων, ας τον παρακαλέσουμε να φωτίσει εκείνους οι οποίοι είναι καλοπροαίρετοι άνθρωποι και δεν τον γνωρίζουν, να τον γνωρίσουν, για να ζήσουν μέσα στο Φως της αγάπης Του, της χαράς Του και της ειρήνης Του.

Ευχόμαστε σε όλους πλούσια την ευλογία του Τεχθέντος Κυρίου και Θεού μας.

(1983)

 

 

Από το βιβλίο: Αρχιμανδρίτου Γεωργίου, Ομιλίες σε ακίνητες Δεσποτικές και Θεομητορικές Εορτές. Έκδ. Ι.Μ. Οσίου Γρηγορίου, Άγιον Όρος 2015, σελ. 59.

Προχωρώντας προς τα Χριστούγεννα.

 
Τι σημαίνει Χριστούγεννα; Λέει ο άγιος Αθανάσιος: 

«Ο Θεός έγινε άνθρωπος, για να γίνει ο άνθρωπος θεός». 

Δεν μπορούμε να σταθούμε μόνο στο ένα, ότι ο Θεός έγινε άνθρωπος. 

Για όσους το πιστεύουν αυτό –είναι κάποιοι που δεν το πιστεύουν· ας τους αφήσουμε εκείνους– δεν φτάνει αυτό μόνο, ότι έγινε ο Θεός άνθρωπος, αλλά ότι ο σκοπός που έγινε άνθρωπος ο Θεός είναι να κάνει τον άνθρωπο θεό. Και τον κάνει τον άνθρωπο θεό. 

Δηλαδή ενώνεται με τον άνθρωπο, κοινωνεί με τον άνθρωπο και του δίνει αυτή την άλλη, την άνωθεν ειρήνη, ας πούμε, αυτή τη θεϊκή κατάσταση.

Αυτό αρχίζει ο άνθρωπος να το αισθάνεται από αυτόν τον κόσμο. Στην αρχή λίγο, έπειτα περισσότερο, έπειτα ακόμη περισσότερο, έως ότου ετοιμαστεί και φύγει από εδώ. Φεύγοντας από τον κόσμο αυτό και ιδίως κατά τη δευτέρα παρουσία θα του το δώσει όλο ο Θεός. Θα ενωθεί δηλαδή ολοκληρωτικά ο Θεός με τον άνθρωπο.

Αυτά είναι τα Χριστούγεννα κι έτσι πρέπει κανείς να τα σκέπτεται τα Χριστούγεννα κι έτσι να ετοιμάζεται να γιορτάσει τα Χριστούγεννα. Είναι αδιανόητο να κάνεις Χριστούγεννα, χωρίς να κοινωνήσεις. Αλλά γιατί να κοινωνήσεις; Απλώς να κοινωνήσεις; Φθάνει απλώς να σκεφθείς «α, έχω καιρό να κοινωνήσω, ας πάω να κοινωνήσω»; Ή, «όλοι κοινωνούν, ας κοινωνήσω»; Ή, «καλό θα μου κάνει η Θεία Κοινωνία, ας κοινωνήσω, ας πάρω τον Χριστό μέσα μου»;

Κοινωνούμε, ακριβώς για να ενωθούμε. Επειδή, όσο κι αν προσευχηθεί ο άνθρωπος, όσο κι αν πιστεύσει, όσο κι αν μετανοήσει, ό,τι κι αν κάνει ο άνθρωπος, το χάσμα που τον χωρίζει από τον Θεό μετά την πτώση είναι αγεφύρωτο και δεν το γεφυρώνει τίποτε. Το γεφυρώνει μόνο ο Χριστός, ο ενανθρωπήσας Χριστός. Και κοινωνούμε πραγματικά με τον Χριστό.

 Όπως δηλαδή πράγματι στο πρόσωπο του Χριστού ενώθηκε η ανθρωπότητα με τη Θεότητα, η ανθρώπινη φύση με τη θεία φύση, έτσι λοιπόν πράγματι κοινωνούμε με τον Χριστό. 

Όχι απλώς το πιστεύουμε, όχι απλώς το υποθέτουμε, όχι απλώς το περιμένουμε, αλλά γίνεται πράγματι αυτή η κοινωνία με τον Χριστό μέσα στο μυστήριο, μέσα στο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, καθώς επάνω στην αγία Τράπεζα έχουμε το σώμα και το αίμα του Χριστού και κοινωνούμε του σώματός του και του αίματός του.

Αλίμονο όμως εάν αυτό το κάνει κανείς παγανιστικώ τω τρόπω, μαγικώ τω τρόπω, απλώς από συνήθεια· δεν φθάνει. Χρειάζεται οπωσδήποτε να έχει κανείς αυτή τη λαχτάρα μέσα του, αυτόν τον πόθο μέσα του, να έχει αυτή τη μετάνοια. Να ποθεί τον Θεό έτσι που σαν να μην υπάρχει τίποτε άλλο. Έτσι μπορείς να συναντηθείς με τον Θεό και να βρεις τον Θεό. Αν έχεις κι άλλες ελπίδες κι άλλες αγάπες και πιάνεσαι από δω κι από κει, δεν μπορείς. Είναι σαν να σου λέει τότε ο Θεός: «Ε, καλά. Αφού ικανοποιείσαι μ’ εκείνα εκεί τα άλλα, αφού τα έχεις ανάγκη κι εκείνα, αφού στηρίζεσαι και σ’ αυτά, αφού ακουμπάς εκεί, εμένα δεν με πολυχρειάζεσαι· λίγο με χρειάζεσαι. Εντάξει· λίγο πάρε». Και ο αγαθός Θεός δίνει ένα κάτι.

Όμως ο Θεός θέλει όλον τον άνθρωπο. Όπως δεν έγινε ο μισός Χριστός άνθρωπος, δεν ήρθε ο μισός Χριστός να γίνει άνθρωπος, αλλά όλος ο Χριστός, όλος ο Υιός του Θεού. Ούτε απλώς έστειλε κάτι. Ήρθε ο ίδιος. Το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος ήρθε –ο Θεός ξέρει πώς– εν μυστηρίω, και έγινε άνθρωπος. Κυοφορήθηκε στην κοιλία της Παναγίας επί εννέα μήνες, γεννήθηκε και έζησε ως άνθρωπος. Και είναι και θα είναι στους αιώνες, για πάντα, Θεός και άνθρωπος.

Έτσι όλο το είναι του κάθε ανθρώπου θα ενωθεί με τον Θεό. Όχι λιγάκι. Ο άνθρωπος δεν ξέρω σε τι ελπίζει και τι αγαπά και που ακουμπά και τι επιθυμεί και απλώς δίνει ένα κάτι από την ύπαρξή του· «Ας πάμε και στην Εκκλησία. Ας ετοιμαστούμε και για τα Χριστούγεννα. Ας κοινωνήσουμε κιόλας. Ας έχουμε και μια σχέση με τον Θεό· κάτι μπορούμε να περιμένουμε κι από εκεί». Δεν γίνεται έτσι.

Είναι μεγάλο λάθος αυτό το οποίο κάνουμε οι χριστιανοί –δεν μας το λένε κιόλας;– και δεν το καταλαβαίνουμε. Δηλαδή ξεγελούμε τον εαυτό μας ότι να, λιγάκι μπορούμε να ‘μαστε Χριστιανοί. Όχι. Η όλη ύπαρξή μας πρέπει να ενωθεί με τον Χριστό, όλη η ύπαρξή μας να βρει τον Χριστό, όλη η ύπαρξή μας να δοθεί στον Χριστό, όλο το είναι μας, και η καρδιά μας και η ψυχή μας και το σώμα μας. Ο όλος άνθρωπος. Και το σώμα. Γι’ αυτό η Εκκλησία του Χριστού, η Ορθόδοξη Εκκλησία, το Ευαγγέλιο, όλη η Παράδοση, η αποκάλυψη, για την οποία μιλήσαμε στην αρχή, αναφέρεται και στο σώμα και απαιτεί ο άνθρωπος να έχει και το σώμα του καθαρό από την αμαρτία.

Το σώμα είναι ναός του εν ημίν Αγίου Πνεύματος. Όλος ο άνθρωπος ανήκει στον Θεό. «Ουκ εστέ εαυτών· ηγοράσθητε γαρ τιμής» (Α’ Κορ. 6:19-20). Το λέει και το τονίζει ο απόστολος Παύλος ότι δεν ανήκετε στον εαυτό σας, ανήκετε στον Χριστό, διότι μας αγόρασε όλους ο Χριστός και ανήκουμε σ’ αυτόν. Και η ψυχή μας και το σώμα μας, όλα να ζουν κατά Θεόν, όπως θέλει ο Θεός. Όχι με την έννοια ότι ο Θεός έχει την ανάγκη μας και μας βάζει σε δουλειές και μας βάζει σε κόπους και μας καταπιέζει, «κάντε αυτό και κάντε εκείνο», έτσι που το παίρνουμε εμείς. Δεν είναι έτσι. Όλα αυτά τα οποία μας λέει ο Θεός να κάνουμε είναι, για να γλιτώσουμε από την αμαρτία στην οποία βρισκόμαστε. Η αμαρτία είναι φθορά, είναι θάνατος στον άνθρωπο. Και θα γλιτώσουμε από την αμαρτία, όταν στραφούμε στον Χριστό, όταν με όλες μας τις δυνάμεις ζητήσουμε τον Χριστό. Θα μας σπλαγχνισθεί εκείνος, θα μας δεχθεί και θα μας σώσει.

Κάπως έτσι, αδελφοί μου, να σκεφθούμε και να προχωρήσουμε προς τις γιορτές.

 

Από το βιβλίο: π. Συμεών Κραγιοπούλου, “Συνάξεις Δωδεκαημέρου”, Πανόραμα Θεσσαλονίκης, 1999, σελ. 19.

Η Γέννηση του Χριστού για την αναγέννηση του ανθρώπου.

«Καλά Χριστούγεννα»!

Πόσες φορές και από πόσες χιλιάδες χείλη θα ειπωθεί και φέτος η συγκεκριμένη ευχή; 

Άραγε συνειδητοποιούμε τι ακριβώς συνέβη στο σπήλαιο της Γεννήσεως στη Βηθλεέμ; 

Πόσο σημαντικό είναι το γεγονός της Γέννησης του Υιού και Λόγου του Θεού στη ζωή μας;

Ή μήπως μένουμε στα εξωτερικά σημεία της εορτής, αυτά που καθιερώσαμε εμείς ως άνθρωποι και όχι σε εκείνα τα βαθύτερα, γεμάτα νόημα, των πρώτων χριστιανών; 

Ο Θεός έγινε άνθρωπος για έναν λόγο, για να λυτρωθεί ο άνθρωπος από τη φθορά του θανάτου. 

Και μέσα στο σπήλαιο της Βηθλεέμ, όπου ο Θεός λαμβάνει ανθρώπινη σάρκα, στο ίδιο σπήλαιο ο άνθρωπος αναγεννιέται, απεκδύεται τον παλιό του εαυτό και λαμβάνει σάρκα αιώνια. 

Και με αυτή τη σάρκα πορεύεται εδώ και χιλιάδες χρόνια. 

Η αιωνιότητα του ανθρώπου συναντάται και συμπορεύεται, πλέον, με τον Θεό, στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού. 

Και ο Θεός γίνεται άνθρωπος για να καταφέρει ο άνθρωπος να γίνει Θεός. 

Και αυτός είναι ο πραγματικός λόγος της ενανθρώπησης. 

Η θέωση του ανθρώπου.

 Τα χρόνια πέρασαν από τότε και η γιορτή των Χριστουγέννων, στους περισσότερους ανθρώπους, σημαίνει ημέρες ξεκούρασης και για άλλους διασκέδασης. 

Τα μαγαζιά ντύνονται με γιορτινά και χαρούμενα χρώματα, οι δρόμοι της πόλης φωταγωγούνται, μουσικές χαρούμενες πλημμυρίζουν τους δρόμους. 

Παντού υπάρχουν δέντρα στολισμένα με λαμπιόνια να τα φωτίζουν. 

Τα ζαχαροπλαστεία έχουν μετατραπεί σε εργοτάξια παραγωγής χριστουγεννιάτικων γλυκών. 

Για τους περισσότερους ανθρώπους, ίσως, όλα αυτά τα παραπάνω να συμβολίζουν την εορτή των Χριστουγέννων.

 Το γεγονός, όμως, είναι άλλο. 

Η Γέννηση του Χριστού είναι εκείνη που άλλαξε την πορεία του ανθρώπου, αλλά και την ιστορία του κόσμου. 

Το γεγονός εκείνο είναι η αιτία που σήμερα κάνουμε λόγο για αδελφοσύνη, αγάπη, αλληλεγγύη, ισότητα, ισονομία κ.α. 

Μέσα από εκείνο, το μοναδικό γεγονός, βασίστηκαν και ξεπήδησαν διάφορα πολιτικά συστήματα και ιδέες, όπως ο σοσιαλισμός, ο κομμουνισμός κ.α. 

Και αυτό είναι και το λάθος του ανθρώπου απέναντι στη δική του πορεία και ιστορία. 

Το ότι μετέτρεψε ένα αποκαλυπτικό γεγονός σε διάφορες ιδεολογίες, που αντί να τον ενώνουν με τον συνάνθρωπό του, αντί να του ομορφαίνουν την ύπαρξη και να του καλυτερεύουν τη ζωή, την καθιστούν ολοένα και πιο δύσκολη.

Δημιούργησε ιδεολογίες απορρίπτοντας ουσιαστικά την δημιουργό αιτία. 

Πραγματοποίησε κοινωνικές επαναστάσεις χωρίς να συνειδητοποιήσει την πραγματική επανάσταση στην οποία καλούνταν να λάβει μέρος.

 Έφτιαξε καινούργιους δρόμους, χάραξε νέες πορείες, έχοντας απομακρυνθεί από την λεωφόρο που τον οδηγούσε στη σωτηρία. 

Αρκέστηκε στα ελάχιστα, αρνούμενος τα πολλά, τα αιώνια. 

Συμβιβάστηκε και εγκλωβίστηκε σε καθημερινά αναλώσιμα πράγματα, έχοντας αρνηθεί το γεγονός εκείνο που τον καθιστά αιώνιο μέσα σε έναν κόσμο θνητό.Το γεγονός της Γέννησης του Υιού και Λόγου του Θεού έγινε για να επαναφέρει την τάξη στη Δημιουργία. 

Για να ξαναβρεί ο άνθρωπος τον χαμένο του εαυτό, μέσα στις συνθήκες του κόσμου που ο ίδιος δημιούργησε. 

Η Γέννηση του Χριστού έγινε για να ξαναγίνει ο άνθρωπος ανθρώπινος, για να λυτρωθεί από τα διάφορα ιδεολογικά συστήματα που του εγκλωβίζουν το μυαλό και την ύπαρξη. 

Η Γέννηση του Χριστού είναι η επανάσταση του Θεού για να σωθεί ο άνθρωπος. 

Είναι η φανέρωση της ανθρωπιάς του Θεού απέναντι στην αθεΐα του ανθρώπου. 

Το σπήλαιο της Βηθλεέμ καθίσταται ο τόπος όπου ο άνθρωπος, οφείλει για το καλό του, να μπει μέσα, να γνωρίσει την αποκάλυψη του Θεού, να επαναδιαπραγματευθεί τη σχέση του με τον Θεό, αλλά και με τους συνανθρώπους του, να γνωρίσει, ουσιαστικά, το ποιος είναι και τι οφείλει να πράξει, ώστε να συμβαδίσει με αυτό το μοναδικό γεγονός.

 Και αυτό είναι πραγματικά γεγονός επανάστασης.

 Γιατί τότε μονάχα ο άνθρωπος μπορεί να διεκδικήσει την ύπαρξή του, όταν γνωρίζει ποιος πραγματικά είναι.

https://www.evaggelistria.gr/homepage/%CE%B7-%CE%B3%CE%AD%CE%BD%CE%BD%CE%B7%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%87%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%8D-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%B3%CE%AD%CE%BD%CE%BD%CE%B7/

Toυρκoμoγγoλoι: Θα εισβάλoυμε στα vnσιά, εivαι κάτω απo τnv μύτn μας...(Moλις τα αφoπλiσει πλnρως ο Mnτσoτακnς).

 Ακριβως αυτο περιμενουν....

Να ολοκληρωσει την προδοσια ο Μητσοτακης.....

Δειτε τι λενε στα καναλια τους....

Οι εμπρηστικοί διάλογοι στο CNN Turk

«Τα νησιά αυτά παραχωρήθηκαν στην Ελλάδα με τον όρο να είναι αποστρατιωτκοποιημένα» δήλωσε στο CNN Turk o στρατιωτικός αναλυτής Αμπντουλάχ Αγάρ.

«Δηλαδή τι σημαίνει η συζήτηση για την κυριαρχία των νησιών; Δηλαδή τους λέμε πως δεν μπορούν να έχουν την κυριαρχία αυτών των νησιών» ανέφερε ο διευθυντής της εφημερίδας Hurriyet Αχμέτ Χακάν. 

«Ναι, από τη στιγμή που δεν τήρησαν τους όρους των συνθηκών και στα πλαίσια του δικαίου ξεκινώ αυτή τη συζήτηση» παρατήρησε ο πολιτικός αναλυτής Χακάν Μπαϊρακτσί. 

«Όταν έρθει η ώρα, η Τουρκία θα κλείσει τον ανοιχτό λογαριασμό για τα νησιά. Όταν θα είναι έτοιμη η Τουρκία» ανέφερε ο δημοσιογράφος Τουργκάι Γκιουλέρ 

«Δηλαδή τι λέτε πως η Τουρκία θα κάνει εισβολή στα νησιά;» ρώτησε ο Χακάν. 

«Φυσικά και θα εισβάλουμε στα νησιά. Είναι δυνατόν να υπάρχουν νησιά που βρίσκονται κάτω από τη μύτη μας;» απάντησε κυνικά ο Γκιουλέρ.

πηγη

ΒΙΝΤΕΟ - Οι πολεμοι που θα ξεκινήσουν στις αλλες χωρες, θα αναχαιτίσουν την κατεδάφιση της Ρωμηοσύνης..!

ΒΙΝΤΕΟ - Όταν πέσει ο Ερντογάν θα γίνουν τα ΜΕΓΑΛΑ.Να το έχετε αυτό σαν ΣΗΜΕΙΟ! Μητρ Μόρφου Νεόφυτος.

ΒΙΝΤΕΟ - Προφητεία για την Κωνσταντινούπολη και την Αγιά Σοφιά. Μιλά ο Sheikh Imran Hosein.

ΒΙΝΤΕΟ - Πώς θα πάρουμε την Κωνσταντινούπολη μου είπε ο άγ. Παϊσιος.

Νόαμ Τσόμσκι: Η προπαγάνδα στην υπηρεσία των ελίτ .

 Όλη η τέχνη της προπαγάνδας συνίσταται στο να δώσει στους ανθρώπους την αίσθηση ότι είναι ανίσχυροι, απομονωμένοι, αποκομμένοι από τους άλλους. 

Στην πραγματικότητα, για τη βιομηχανία της διαφήμισης και της εμπορικής προπαγάνδας γενικά, ο ιδανικός κόσμος θα ήταν βασισμένος σε δυο στοιχεία. 

Πρώτον, στην τηλεόραση, καθένας στη θέση του, αποκομμένος από τους άλλους, ακόμη κι από την οικογένειά του. 

Δεύτερον, και όσο μπορεί να προσεγγισθεί αυτή η ιδανική κατάσταση, οι άνθρωποι να μην αποτελούν πλέον απειλή για τους πλούσιους και τους προνομιούχους, έτσι ώστε να μην υπάρχει «κρίση δημοκρατίας» όπως την εννοούν οι ελίτ.

Οι άνθρωποι θα ασχολούνταν μόνο με τη ζωούλα τους, με επιφανειακά πράγματα του βίου, όπως τα καταναλωτικά αντικείμενα που είναι της μόδας. 

Θα ήταν «θεατές» κι όχι «παίκτες» στη διεξαγωγή της πολιτικής σε όλα τα επίπεδα: τοπικά, στους χώρους εργασίας και παραπέρα.

Περιοδικά, θα είχαν το δικαίωμα να επικυρώνουν την εξουσία των ελίτ, αλλά τον υπόλοιπο χρόνο θα έπρεπε να αφήνουν τη διοίκηση των παγκόσμιων υποθέσεων σ’ εκείνους που αυτοανακηρύσσονται «υπεύθυνοι άνθρωποι». 

Αυτές δεν είναι ιδέες εξτρεμιστικών ομάδων, αλλά μιας μεγάλης μερίδας των ελίτ σε όλη την πολιτική σκακιέρα.

Ο Νόαμ Τσόμσκι είναι Αμερικανός καθηγητής πανεπιστημίου, φιλόσοφος, πολιτικός συγγραφέας και δημοσιογράφος. 

Πρόκειται για έναν άνθρωπο πολυγραφότατο, που έχει συγγράψει πολλά άρθρα και βιβλία, και έναν σύγχρονο διανοητή με βαρύνουσες απόψεις, ο οποίος έχει ευαισθητοποιήσει και συνεχίζει να ευαισθητοποιεί τις μάζες. 

Ο ίδιος έχει τοποθετήσει τον εαυτό του στον αναρχικό χώρο. 

Το κείμενο που μόλις διαβάσατε αποτελεί απόσπασμα από το βιβλίο «Δύο ώρες διαύγειας: Συνομιλίες του Νόαμ Τσόμσκι με τον Ντενί Ρομπέρ και τη Βερόνικα Ζαράχοβιτς» των εκδόσεων «Λιβάνη» (μτφρ. Αργύρης Αργυρόγλου).

https://www.tempo.gr/plus/anadimosieuseis/20986-noam-chomsky-propaganda


Πηγή: https://www.tempo.gr/