Γιάννης Μαγουλάς - https://johnmagoulas.blogspot.com/ - https://x.com/yiannismagoulas -https://www.instagram.com/yiannis.magoulas.john.magoulas/ - https://www.youtube.com/@Yiannis.Magoulas.
Τρίτη 6 Ιανουαρίου 2026
Σάββατο 3 Ιανουαρίου 2026
04/01/2026 - Αγιος Νικηφόρος ο Λεπρός. Σχῆμα Μοναχῶν φορέσας Νικηφόρος, τύπος προσευχῆς ἐγένετο ἀπαύστου. Ἰανουαρίου τετράδι σάρξ λεπρῶσα Νικηφόρου χθονί ἐτάφη, πνεῦμα δέ ὁλόλαμπρον ἐν οὐρανοῖς ἀνέπτη.
04/01/2026 - Αγιος Νικηφόρος ο Λεπρός.
Σχῆμα Μοναχῶν φορέσας Νικηφόρος,
τύπος προσευχῆς ἐγένετο ἀπαύστου.
Ἰανουαρίου τετράδι σάρξ λεπρῶσα Νικηφόρου χθονί
ἐτάφη, πνεῦμα δέ ὁλόλαμπρον ἐν οὐρανοῖς ἀνέπτη.
Ο πατήρ Νικηφόρος (κατά κόσμο Νικόλαος Τζανακάκης) γεννήθηκε σ’ ένα ορεινό χωριό των Χανίων, στο Σηρικάρι, καστανοχώρι στα δυτικά του Νομού με υγιεινό κλίμα, με όμορφα δάση, πλούσια νερά, φαράγγια και σπήλαια.
Το χωριό αυτό έχει μια ιδιομορφία που δεν την συναντούμε συχνά: είναι χωρισμένο σε ένδεκα γειτονιές, οι οποίες πήραν και το όνομα τους από τις οικογένειες που πρωτοκατοίκησαν εκεί.
Έτσι ο Άγιος μας γεννήθηκε στην γειτονιά των Κωστογιάννηδων.
Οι γονείς του ήταν απλοί και ευλαβείς χωρικοί, οι οποίοι ενώ ακόμη ήταν μικρό παιδί πέθαναν και τον άφησαν ορφανό. Έτσι, σε ηλικία 13 ετών, έφυγε από το σπίτι του.
Ο παππούς του που είχε αναλάβει να τον μεγαλώσει τον πήγε στα Χανιά να εργαστεί εκεί σ’ ένα κουρείο για να μάθει την δουλειά. Τότε εμφάνισε και τα πρώτα σημεία της νόσου του Χάνσεν δηλαδή την λέπρα. Εκείνη την εποχή, τους λεπρούς τους απομόνωναν στο νησί Σπιναλόγκα,
διότι η λέπρα ως μεταδοτική αρρώστια αντιμετωπίζονταν με φόβο και αποτροπιασμό.
Ο Νικόλαος όταν έγινε 16 ετών και όταν τα σημάδια της νόσου άρχισαν να γίνονται πιο εμφανή, για να αποφύγει τον εγκλεισμό του στην Σπιναλόγκα έφυγε με κάποιο καράβι για την Αίγυπτο.
Εκεί έμενε εργαζόμενος στην Αλεξάνδρεια, πάλι σ’ ένα κουρείο, όμως τα σημάδια της νόσου γίνονταν όλο και πιο εμφανή, ιδίως στα χέρια και στο πρόσωπο.
Γι’ αυτό με την μεσολάβηση ενός κληρικού κατέφυγε στην Χίο, όπου υπήρχε τότε ένα λεπροκομείο, στο όποιο ήταν ιερεύς ο πατήρ Άνθιμος Βαγιανός, ο μετέπειτα
Άγιος Άνθιμος (βλέπε 15 Φεβρουαρίου).
Ο Νικόλαος έφτασε στη Χίο το 1914 μ.Χ.
σε ηλικία 24 ετών.
Στο λεπροκομείο της Χίου, που ήταν ένα συγκρότημα με πολλά ομοιόμορφα σπιτάκια, υπήρχε το εκκλησάκι του Άγιου Λαζάρου, όπου φυλάσσονταν η θαυματουργός εικόνα της Παναγίας της Υπακοής.
Σ’ αυτόν τον χώρο άνοιξε το στάδιο των αρετών για τον Νικόλαο.
Μέσα σε 2 χρόνια ο Άγιος Άνθιμος τον έκρινε έτοιμο για το αγγελικό σχήμα και τον έκειρε μοναχό με το όνομα Νικηφόρο.
Η νόσος προχωρούσε και εξελίσσονταν και ελλείψει καταλλήλων φαρμάκων, επέφερε πολλές και μεγάλες αλλοιώσεις
(το φάρμακο βρέθηκε αργότερα
το 1947 μ.Χ.).
Ο π. Νικηφόρος ζούσε με αδιάκριτη, γνήσια υπακοή, με νηστεία αυστηρή, εργαζόμενος στους κήπους.
Μάλιστα κατέγραψε σε ένα κατάλογο και τα θαύματα του Άγιου Ανθίμου, τα όποια είχε δει «ιδίοις όμασιν» (πολλά αφορούσαν θεραπείες δαιμονιζόμενων).
Υπήρχε μια ιδιαίτερη πνευματική σχέση του Άγιου Άνθιμου με τον μοναχό Νικηφόρο, ο οποίος «ουδέ εν βήμα εμάκρυνεν απ’ αυτού», όπως αναφέρει ο πατήρ Θεόκλητος Διονυσιάτης στο βιβλίο του
«Ο Άγιος Άνθιμος της Χίου».
Ο π. Νικηφόρος προσευχόταν τη νύχτα ώρες ατελείωτες, κάνοντας μετάνοιες αμέτρητες, δεν είχε λογοφέρει με κανένα ούτε χάλασε την καρδιά κάποιου κι ήταν ο κύριος ψάλτης του ναού.
Εξ αιτίας της ασθενείας του όμως, σιγά-σιγά έχασε το φως του κι έτσι έψαλλε τα περισσότερα τροπάρια και απήγγειλε τους Αποστόλους από στήθους.
Το 1957 μ.Χ. έκλεισε το Λωβοκομείο της Χίου και τους εναπομείναντες ασθενείς μαζί με τον πατέρα Νικηφόρο τους έστειλαν στον Αντιλεπρικό Σταθμό Αγίας Βαρβάρας Αθηνών, στο Αιγάλεω.
Την εποχή εκείνη ο πατήρ Νικηφόρος ήταν περίπου 67 ετών.
Τα μέλη του και τα μάτια του είχαν τελείως αλλοιωθεί και παραμορφωθεί από την νόσο.
Εκεί, στον αντιλεπρικό σταθμό ζούσε και ο πατήρ Ευμένιος, ο οποίος είχε κι αυτός προσβληθεί από την νόσο του Χάνσεν, αλλά με την επιτυχή φαρμακευτική αγωγή θεραπεύτηκε τελείως.
Απεφάσισε όμως να μείνει όλο το υπόλοιπο της ζωής του μέσα στον αντιλεπρικό σταθμό κοντά στους συνασθενείς του,
τους οποίους φρόντιζε με πολλή αγάπη.
Έτσι έγινε και υποτακτικός στον πατέρα Νικηφόρο, στον οποίο ως ανταμοιβή της υπομονής του ο Κύριος του είχε δώσει πολλά χαρίσματα.
Πλήθος κόσμου συνέρρεε στο ταπεινό κελλάκι του λεπρού μοναχού Νικηφόρου, στην Αγία Βαρβάρα του Αιγάλεω, για να πάρει την ευχή του.
Παραθέτομε μερικές μαρτυρίες όσων
τον γνώρισαν:
«Ενώ ο ίδιος του ήταν κατάκοιτος, με πληγές και πόνους, δεν γόγγυζε αλλά έδειχνε μεγάλη καρτερία».
«Είχε το χάρισμα της παρηγοριάς των θλιβομένων.
Τα μάτια του ήταν μονίμως ερεθισμένα,
η όραση του ελαχίστη, είχε αγκυλώσεις
στα χέρια και παράλυση στα κάτω άκρα. Παρ’ όλα αυτά ήταν γλυκύτατος, μειλίχιος, χαμογελαστός, διηγείτο χαριτωμένα περιστατικά, ήταν ευχάριστος, αξιαγάπητος».
«Το πρόσωπο του, που ήταν φαγωμένο από τα στίγματα της ασθένειας, και τις πληγές, έλαμπε κι έπαιρναν χαρά όσοι τον έβλεπαν αυτόν τον πάμπτωχο και φαινομενικά ασθενή άνθρωπο που έλεγε: Ας είναι δοξασμένο το άγιο Όνομα Του».
Σε ηλικία 74 ετών, στις 4 Ιανουαρίου του 1964 μ.Χ., κοιμήθηκε ο πατήρ Νικηφόρος. Μετά την εκταφή, τα άγια του λείψανα ευωδίαζαν.
Ο πατήρ Ευμένιος, και άλλοι πιστοί ανέφεραν πολλές περιπτώσεις, όπου έγιναν θαύματα με την επίκληση των πρεσβειών προς τον Θεό, του πατρός Νικηφόρου. Λαμπρό παράδειγμα και πρότυπο για όλους μας ο βίος του Οσίου Νικηφόρου, ήταν ευάρεστος στο Θεό διότι υπέμεινε πολλά. Για το λόγο αυτό και έχουμε πολλές μαρτυρίες: ότι ο Άγιος μας είχε δεχθεί από το Πανάγιο Πνεύμα το χάρισμα της διορατικότητας καθώς και πλήθος άλλων χαρισμάτων.
Χρειάζεται επίσης να σημειώσουμε ότι πλείστα είναι τα θαύματα που είναι καταγραμμένα καθώς μέχρι και σήμερα ο άγιος δίδει απλόχερα βοήθεια σε όποιον έχει ανάγκη.
Σίγουρα θα υπάρχουν και άλλα πολλά θαυμαστά που δεν θα έχουν έρθει στην επιφάνεια.
«Παιδιά μου, προσεύχεσθε;
και πώς προσεύχεσθε;
...με την ευχή του Ιησού
να προσεύχεσθε,
με το ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ,
ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ.
Έτσι να προσεύχεσθε.
Έτσι είναι καλά»
(πατήρ Νικηφόρος).
Ἀπολυτίκιον
Ήχος α΄. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Νικηφόρου Ὁσίου, τοῦ λεπροῦ τὰ παλαίσματα, καὶ τὴν ἐν ἀσκήσει ἀνδρείαν, κατεπλάγησαν Ἄγγελοι ὡς ἄλλος γὰρ Ἰὼβ τὰ ἀλγεινά, ὑπέμεινε δοξάζων τὸν Θεόν, νῦν δὲ δόξῃ ἐστεφάνωται παρ᾽ Αὐτοῦ, θαυμάτων διακρίσεσιν. Χαίροις τῶν Μοναστῶν χειραγωγέ, χαίροις φωτὸς ὁ πρόβολος· χαίροις ὁ εὐωδίας χαρμονήν, προχέων ἐκ λειψάνων σου.
Κοντάκιον
Ἦχος πλ. δ΄. Τῇ Ὑπερμάχῳ.
Τῆς καρτερίας ἀθλητήν τόν γενναιότατον, ὑπομονῆς τε τόν ἀλύγιστον ἀδάμαντα, τόν ἐν θλίψει ἀσθενείας δοκιμασθέντα· καί ὡσαύτως τόν Θεόν δοξολογήσαντα, Νικηφόρον τόν λεπρόν ἐγκωμιάσωμεν· τούτῳ λέγοντες· Χαίροις νίκης φερώνυμε.
Ὁ Οἶκος
Ἄκαμπτος ἐν ἀσκήσει, Νικηφόρος ἐδείχθης, τῆς λέπρας ὑπομείνας τά ἄλγη. Καί τῷ Θεῷ ἐντεῦθεν ὁλοτρόπως ἀνακείμενος, εὐχαριστίας Τούτῳ αἴνεσιν προσέφερες, ἐκ καθαρᾶς καρδίας σου θεοφόρε. Διό καί νῦν ἡμεῖς, τῆς εὐσεβείας πόθῳ ἐμφορούμενοι, βοῶμέν σοι διαφερόντως ταῦτα·
Χαίροις τό σθένος τῆς ἐγκρατείας·
Χαίροις ὁ ἄτλας τῆς καρτερίας.
Χαίροις τῆς σαρκός τά ἄλγη ὁ βαστάσας ἐν ἀνδρείᾳ
Χαίροις πνεύματος τά κάλλη ὁ γνωρίσας ἐν σοφίᾳ.
Χαίροις τῶν ὁσίων τύπος, μοναστῶν ὑπογραμμός·
Χαίροις τῶν πιστῶν ἐν θείαις ἀρεταῖς χειραγωγός.
Χαίροις τοῦ φωτός ὁ στῦλος ὁ τήν κτίσιν ἐκλαμπρύνων·
Χαίροις Ἐκκλησίας λύχνος τάς ψυχάς ὁ ἱλαρύνων.
Χαίροις τό τῆς Κρήτης κλέος καί υἱός πανευπρεπής·
Χαίροις ἡ τῆς Χίου δόξα, τοῦ Ἀνθίμου μαθητής.
Χαίροις ὁ διά τῆς λέπρας καθαρθείς ὑπέρ χρυσίον·
Χαίροις πίστιν ὁ τηρήσας πρός Χριστόν τόν σόν νυμφίον.
Χαίροις νίκης φερώνυμε.
Κάθισμα
Ἦχος α΄. Τόν τάφον σου Σωτήρ.
Μετά τήν α΄ στιχολογίαν.
Σκιρτάτω εὐσεβῶν, ἡ ὁμήγυρις πᾶσα, ἐν χείλεσιν ἁγνοῖς, περιέπουσα ὕμνοις, λεπρῶν τό ἐγκαλλώπισμα, Νικηφόρον τόν πάνσεπτον· ὅς ἐβάδισεν, ὁδόν τῶν θλίψεων χαίρων· καί ὑπέδειξε, τῆς ταπεινώσεως πᾶσι, τό μέτρον τό ἄριστον.
Έτερον Κάθισμα
Ἦχος πλ. α΄. Τόν συνάναρχον Λόγον.
Μετά τήν β΄. Στιχολογίαν.
Τοῖς ἐνθέοις σου ἄθλοις σεπτῶς ἐκόσμησας, τήν νῆσον Χίον παμμάκαρ ἐγκαρτερήσας λεπρῶν, τῇ ἐγκλείστρᾳ τοῦ Χριστοῦ τό θεῖον ὄνομα· στέργων ἐξ ὅλης σου ψυχῆς, διδαχθείς τά ὑπέρ νοῦν, Ἀνθίμου ὑψηγορίαις, καί γενόμενος Νικηφόρε, ἐν τῇ ἀσκήσει μέγας λύχνος Χριστοῦ.
Έτερον Κάθισμα
Ἦχος δ΄. Κατεπλάγη Ἰωσήφ.
Μετά τόν πολυέλεον.
Καρτερίας ἀθλητά, στεῤῥῶν ἀγώνων ἀριστεῦ, ὁ ἐν λέπρας τῇ φλογί, ὥσπερ οἱ Παῖδες πειρασθείς, καί τῇ ψυχῇ σου ἀνάλωτος διαμείνας, ταύτην δέ φωτός ἐργασάμενος, πλέον καθαράν ἀπαστράπτουσαν· Τριαδικῆς Θεότητος τήν αἴγλην, ὦ Νικηφόρε σεβάσμιε· Θεόν δυσώπει, πάντας κηλίδων, ψυχικῶν ἀποπλῦναι.
Έτερον Κάθισμα
Ἦχος πλ. δ΄. Τήν Σοφίαν καί Λόγον.
Τῆς πτωχείας τόν πλοῦτον ἐνστερνισθείς, εὐθυπόρως διέβης τρίβον στενήν, τῆς θείας τελειώσεως, Νικηφόρε μακάριε· ἐν γάρ ὁσίοις τρόποις, καλῶς ἐνδιέπρεψας· καί Μοναστῶν ἐκόσμησας, τά θεῖα συστήματα· πόνους ὑπομείνας, ἀλγεινῆς ἀσθενείας, τήν λέπραν τοῦ σώματος, ὀφθαλμῶν τε τήν ἄμβλυνσιν, καί μελῶν σου παράλυσιν. Κύριον δοξάζων ἀεί, τόν σέ πλουτήσαντα θείοις χαρίσμασιν· καί σέ δείξαντα σκεῦος, εὐωδίας τοῦ Πνεύματος.
Ἰδιόμελον ἐκ τῆς Λιτῆς
Ἦχος α΄.
Τοῦ Χριστοῦ τόν ἀγαθόν καί πιστότατον δοῦλον, Νικηφόρον τόν μακάριον, δεῦτε πάντες ἐν ᾠδαῖς μακαρίσωμεν. Τό γάρ τάλαντον αὐτοῦ, φιλοπόνως ἐργασάμενος, ἐν καρτερίᾳ ἀρίστῃ, καί θαυμαστῇ ὑπομονῇ, εἰς ἑκατόν ἐπηύξησεν. Ὅθεν καί εἰσελθών, εἰς νυμφῶνα τῆς δόξης, πρεσβεύει σύν δικαίοις πᾶσι, τοῦ σωθῆναι τάς ψυχάς ἡμῶν.
Έτερον Ἰδιόμελον ἐκ τῆς Λιτῆς
Ἦχος β΄.
Ἀστέρα τόν πάμφωτον, τόν ἐκ Κρήτης ἄρτι ἀνατείλαντα, καί πᾶσαν τήν κτίσιν, φωτί αὐτοῦ καινοπρεπεστάτῳ αὐγάσαντα, δεῦτε φωτωνύμοις ᾠδαῖς μεγαλύνωμεν. Νικηφόρον τόν θεόφρονα, χαίροις αὐτῷ λέγοντες, υἱέ ἡμέρας ἀγλαόφωτε, ὁ τήν κλῆσιν σου δικαιώσας ταῖς πράξεσιν, ὡς νικήσας τῆς σαρκός τό φρόνημα, καί στεφθείς τῷ τῆς δόξης διαδήματι. Δόξαν δός καί ἡμᾶς εὑρεῖν, τήν εἰς τούς αἰῶνας διαμένουσαν.
Έτερον Ἰδιόμελον ἐκ τῆς Λιτῆς
Ἦχος γ΄.
Σχῆμα τό ἰσάγγελον, τῶν Μοναζόντων ἐτίμησας καλῶς, Νικηφόρε θεοτίμητε τῶν Ἀγγέλων ἰσοστάσιε. Ἀγρυπνίαις γάρ πολλαῖς, νηστείαις καί προσευχαῖς, τήν λεπρῶσαν σάρκα σου νεκρώσας, εἰς οὐρανούς ἦρας εὐπειθῶς, τῆς σῆς ψυχῆς τά ὄμματα· ἔνθα σώματι ἀρθείς, Θεόν ἐνοπτρίσω καί τά ἐκεῖ κάλλη ἐθεάσω τά ἀθέατα. Πρέσβευε σύν Ἀγγέλοις ἐκτενῶς, τῶν χαμαιζήλων παθῶν ἡμᾶς χωρισθῆναι, ἵνα Θεῷ ἀρέσαι ἀξιωθῶμεν, τῷ βραβεύοντι τοῖς φίλοις Αὐτοῦ, εἰρήνην καί τό μέγα ἔλεος.
Έτερον Ἰδιόμελον ἐκ τῆς Λιτῆς
Ἦχος δ΄.
Τόν θησαυρόν τόν μή φθειρόμενον, εὗρες ἐν οὐρανοῖς Νικηφόρε πανόλβιε· καί γάρ ἠγάπας τήν πτω χείαν, ὑπέρ χρυσίον καί ἀργύριον, ἀκτημοσύνην ᾑρετίσω καί ὑπακοήν ὡσαύτως, ὑπέρ πᾶσαν πολυτέλειαν. Τύπος δέ ἐγένου πραότητος, τῆς εἰρήνης ἐραστής, ἀοργησίας φίλος καί διδάσκαλος καί πάσης ταπεινώσεως ἐργάτης δόκιμος. Ταύτας καί ἡμᾶς ἐργάζεσθαι ἀξίωσον, ἐν καθαρῷ συνειδότι, ἵνα πλουσίας χάριτος τάς δωρεάς, παρά Θεοῦ κομισώμεθα.
Πέμπτη 1 Ιανουαρίου 2026
2-1-2026 - ΑΓΙΟΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΤΟΥ ΣΑΡΩΦ Ο ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΣ. Ιερός Παρακλητικός κανόνας, είς τόν Όσιο καί Θεοφόρον Πατέρα ημών Σεραφείμ τόν έν Σάρωφ Ασκήσαντα .
Ιερός Παρακλητικός κανόνας,
είς τόν Όσιο καί Θεοφόρον Πατέρα ημών Σεραφείμ
τόν έν Σάρωφ Ασκήσαντα .
σὲ ἀνυμνοῦντας, θεοφόρε Σεραφεὶμ Σαρὼφ ἐγκαλλώπισμα, καὶ δώρησαι εὐχαῖς σεπταῖς, τὴν τοῦ Πνεύματος χάριν.
Εὐλογήσαντος τοῦ ἱερέως ἀρχόμεθα ἀναγινώσκοντες τὸν ΡΜΒ΄ (142) Ψαλμόν.
Κύριε εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου...
Θεὸς Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος α΄. Ἐξομολογεῖσθε τῷ Κυρίῳ, ὅτι ἀγαθός, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὑτοῦ.
Θεὸς Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος β΄. Πάντα τὰ ἔθνη ἐκύκλωσάν με καὶ τὸ ὀνόματι Κυρίου ἠμυνάμην αὐτούς.
Θεὸς Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος γ΄. Παρὰ Κυρίου ἐγένετο αὕτη καὶ ἔστι θαυμαστή ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν.
Θεὸς Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Καὶ τὰ Τροπάρια
Ἦχος δ΄. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Τὸν ἐραστὴν τοῦ Θείου κάλλους ϑερμότατον, καὶ θεοτόκου θαυμαστὴν καὶ θεράποντα, τῶν ἀσκητῶν ἀγλάισμα, Ῥωσίας τὸν βλαστόν, Σεραφεὶμ τὸν ὅσιον, τῆς ἐρήμου τὸ κλέος, πάντες ἱκετεύομεν, πρὸς Θεὸν ἵνα πέμπῃ, τὰς πενιχρὰς δεήσεις τῶν ψυχῶν, ἡμῶν ἁπάντων, πιστῶν ἱκετῶν αὐτοῦ.
Δόξα καὶ νῦν.
Θεοτοκίον.
Ἄχραντε Κόρη Θεοτόκε πανύμνητε, ταῖς τοῦ ὁσίου Σεραφείμ παρακλήσεσι, τὰ τῆς ψυχῆς παθήματα θεράπευοον Ἁγνή, ἵνα πορευώμεθα εἰς ὁδὸν μετανοίας, τῆς ἐπουρανίου δὲ τοῦ Θεοῦ Βασιλείας, ἀξιωθῶμεν Δέσποινα.
Καὶ ὁ Κανών·
ᾨδὴ α΄. Ἦχος πλ. δ΄. Ὑγρὰν διοδεύσας.
Γλυκύτατε ὅσιε Σεραφείμ, πατὴρ τῶν Πατέρων, τῆς Ῥωσίας στάρετς λαμπρός, σὺ ὁ ἀγαπήσας τὴν Παρθένον, ὑπὲρ ἡμῶν τῶν πενήτων ἱκέτευε.
Ἀκέστωρ γενόμενος ἀληθῶς, ψυχῶν καὶ σωμάτων, ἁγιώτατε Σεραφείμ, ταῖς θείαις πρὸς Κύριον εὐχαῖς σου, τὰ τῶν ψυχῶν ϑεραπεύεις νοσήματα.
Ἐκ λίνου ἠγάπησας τὸν Χριστόν, ἐξ ὅλης καρδίας καὶ ψυχῆς σου πανευλαβῶς, δι᾽ ὃ καὶ τὴν ἔρημον ἀρδεύσας, κρουνοῖς δακρύων εἰς κῆπον μετέτρεψας.
Θεοτοκίον.
Παρθένε πανάμωμε Μαριάμ, ψυχῆς ῥαϑυμίαν ἀποδίωξον ἀφ᾽ ἡμῶν, εἰς τὰς πρὸς Υἱόν σου μεσιτείας, ἡμεῖς ἐλπίζομεν Κόρη πανύμνητε.
ᾨδὴ γ΄. Οὐρανίας ἁψῖδος.
Εἰς τὸ ὅρος ἀνῆλθες, θεωριῶν Ὅσιε, καὶ θεόπτης ὄντως κατέστης, διὰ τῆς νήψεως, θείων ἐφέσεων, ἀπολαμβάνων Παμμάκαρ, πυρὸς στῦλος γέγονας ἀειλαμπέστατος.
Τὸ τοῦ Σάρωφ Σεμνείων, πηγὴν θαυμάτων ἀνέδειξας, ταῖς πρὸς τὸν Θεὸν ἱκεσίαις, καὶ ἱεραῖς ἰαχαῖς, ἵνα λαμβάνουσιν, τὴν τῶν ψυχῶν ἰατρείαν, πάντες οἱ προστρέχοντες καὶ λίαν πάσχοντες.
Εἰς τὴν ἔρημον Πάτερ, φρικώδη ἄσκησιν ἔδειξας, καὶ τῶν παγκακίστων δαιμόνων, στίφη ἠφάνισας, καὶ κατενίκησας τὰς μηχανὰς τοῦ βελίαρ, νικητὴς γενόμενος καὶ τροπαιοῦχος λαμπρός.
Θεοτοκίον.
Παναγία παρθένε, ἡμᾶς τοὺς πίστει προστρέχοντας, πρὸς σὲ τὴν πανάσπιλον Κόρην, καὶ τοῦ ἐλέους πηγήν, πάντας ἀπάλλαξον, τῆς τῶν παθῶν τυραννίδος, καὶ ἀπελευθέρωσον δεινῶν καὶ θλίψεων.
Διάσωσον ἀπὸ παντοίων κινδύνων ὅσιε Πάτερ, τοὺς ἐν πίστει πρὸς σὲ καταφεύγοντας, ὡς πρέσβυν θερμότατον καὶ προστάτην.
Ἐπίβλεψον, ἐν εὐμενείᾳ πανύμνητε Θεοτόκε, ἐπὶ τὴν ἐμὴν χαλεπὴν τοῦ σώματος κάκωσιν, καὶ ἴασαι τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος.
Αἴτησις καὶ τὸ Κάθισμα.
Ἦχος β΄. Τὰ ἄνω ζητῶν.
Πυρσὸς ἐκ φλογός τῆς θείας ἀγαπήσεως, ἐγένου σοφέ, τοῦ Σάρωφ τὸ ἀγλάισμα· ἐκτενῶς καθικέτευε, Σεραφεὶμ πανόλβιε πρόφθασον, καὶ ἐκ παγίδων λύτρωσαι ἡμᾶς, ὡς τάχιστος πρέσβυς πρὸς τὸν Κύριον.
ᾨδὴ δ΄. Εἰσακήκοα Κύριε.
Ἐπὶ πέτραν ἐστήριξας, γόνυ καὶ καρδίαν πανευλαβέστατε, ὁλονύκτιον προσέφερεις ὕμνον πρὸς τὸν ὕψιστον Θεὸν ἡμῶν.
Εἰς ἀπάθειαν ἔφθασας, καὶ εἰς ὕψος μέγα θεοειδέστατε, ταῖς πρὸς Κύριον ἐντεύξεσιν καὶ πολλοὺς καμάτοις Ὁσιώτατε.
Εἰς τὴν ἔρημον ἔλαβες θείαν ἀμβροσίαν τῆς ἡσυχίας σου, καὶ ἀπήλαυσας τὰ ϑέλγητρα, ἀγγελομιμήτου πολιτείας σου.
Θεοτοκίον.
Θεοτόκε Πανάχραντε, σκέπε, διαφύλατε, τοὺς ὑμνοῦντας σε, καὶ τὸν κλύδωνα κατεύνασον, τῶν παραπτωμάτων Παναμώμητε.
ᾨδὴ ε΄. Φώτισον ἡμᾶς.
Νήψεως πλησθείς, κατηγλάισας Πανόσιε, τὴν σὴν καρδίαν ταῖς ἀγρύπνοις προσευχαῖς καὶ ταπεινώσεως γενόμενος παράδειγμα.
Γέγονας φωστήρ, διαλάμπων ἐν τοῖς θαύμασιν, καὶ τοῦ φωτὸς τῆς Ἀναστάσεως Χριστοῦ, κατέστης κῆρυξ ἀγάπης λαμπρότατος.
Σκέδασον σοφέ, τῆς ψυχῆς μου τὴν σκοτόμαιναν καὶ τὴν ἀχλὺν τῶν ἀπρεπῶν μου λογισμῶν, καὶ ἐκ παθῶν ὀλεθρίων ἀπάλλαξον.
Θεοτοκίον.
Ἔνδυσον Ἁγνή, τῆς ψυχῆς μου τὴν εὐτέλειαν, καὶ τῆς καρδίας μου τὰ ἄλγος τὸ βαρύ, τῇ σῇ ἀγάπῃ Παρθένε ἀφάνισον.
ᾨδὴ στ΄. Τὴν δέησιν ἐκχεῶ.
Τὴν ἔρημον, ἐκ παιδὸς ἠγάπησας, καὶ ἀπήλαυσας ἐξ ὅλης καρδίας, καὶ πρὸς οὐράνιον γνόφον εἰσῆλθες, καὶ μυστικὸς θεωρὸς τούτου γέγονας, διὸ σὲ πάντες Σεραφείμ, εἰς εὐλαβείᾳ καὶ πόθῳ ὑμνοῦμέν σε.
Συνέτριψας, τῶν δαιμόνων φάλαγγας, ἀσκητεύσας ἐν τῇ πέτρᾳ ἀμέτρως, χιλίας νύκτας, ὁμοῦ καὶ ἡμέρας, καὶ ἡνωμένος Χριστῷ θείῳ ἔρωτι, Ῥωσίας καύχημα λαμπρόν, καὶ τοῦ Σάρωφ ὁ στάρετς ὁ ἔνδοξος.
Ἐσκόρπισας ἀφειδῶς τὸ ἄρωμα, τῆς ἀγάπης σου γλυκύτατε Πάτερ, εἰς μοναστάς, καὶ μιγάδας καὶ πάντας, τοὺς ἐνδεεῖς καὶ τοὺς πάσχοντας Ὅσιε, διὸ σὲ πάντες ἀληθῶς, ὡς λιμένα ψυχῆς ἀσπαζόμεθα.
Θεοτοκίον.
Πανάμωμε, ἐκτενῶς οἱ δοῦλοί σου, ἐκ βαθέων ἀνακράζομεν πάντες, πρὸς σὲ τὴν μόνην Ἁγνὴν καὶ παρθένον, καὶ βοηθὸν καὶ προστάτην πανίσχυρον, αἰτοῦμέν σε οἱ γηγενεῖς, περιφρούρησον πάντας Πανάχραντε.
Διάσωσον, ἀπὸ παντοίων κινδύνων ὅσιε Πάτερ, τοὺς ἐν πίστει πρὸς σὲ καταφεύγοντας, ὡς πρέσβυν θερμότατον καὶ προστάτην.
Ἄχραντε, ἡ διὰ λόγου τὸν Λόγον ἀνερμηνεύτως, ἐπ’ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα δυσώπησον, ὡς ἔχουσα μητρικὴν παῤῥησίαν.
Αἴτησις καὶ τὸ Κοντάκιον.
Ἦχος β΄. Προστασία τῶν Χριστιανῶν.
Πυρωθεὶς τῷ θείῳ ἔρωτι Ὅσιε, κατελάμπρυνας ψυχὴν καὶ τὸ σῶμά σου, διὰ τοῦτο παναληθῶς ἐκτήσω ἀρετάς, καὶ εἰργάσω ἐν προσευχῇ, ὥσπερ ἡ μέλισσα σοφῶς, ἐν σπουδῇ καὶ φαιδρότητι· χαίροις Πάτερ ϑεόφρον, πρεσβεύων πρὸς τὸν Σωτῆρα, ὑπὲρ ἡμῶν τῶν ταπεινῶν, τῶν ὑμνούντων τὸ σὸν ὄνομα.
Προκείμενον.
Τίμιος ἐναντίον Κυρίου ὁ θάνατος τοῦ Ὁσίου Αὐτοῦ.
Στίχος. Ὑπομένων ὑπέμεινα τὸν Κύριον καὶ προσέσχε μοι.
Εὐαγγέλιον.
Ἐκ νοῦ κατὰ Ματθαίον.
(Κεφ. ια΄, 27 – 30).
Εἶπεν ὁ Κύριος τοῖς ἑαυτοῦ Μαθηταῖς· πάντα μοι παρεδόθη ὑπὸ τοῦ Πατρός μου· καὶ οὐδεὶς ἐπιγινώσκει τὸν Υἱὸν εἰ μὴ ὁ Πατήρ· οὐδὲ τὸν Πατέρα τις ἐπιγινώσκει εἰ μὴ ὁ Υἱὸς καὶ ᾧ ἐὰν βούληται ὁ Υἱὸς ἀποκαλύψαι. Δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι, κἀγὼ ἀναπαύσω ὑμᾶς. Ἄρατε τὸν ζυγόν μου ἐφ’ ὑμᾶς καὶ μάθετε ἀπ’ ἐμοῦ, ὅτι πρᾷός εἰμι καὶ ταπεινὸς τῇ καρδίᾳ καὶ εὑρήσετε ἀνάπαυσιν ταῖς ψυχαῖς ὑμῶν· ὁ γὰρ ζυγός μου χρηστὸς καὶ τὸ φορτίον μου ἐλαφρόν ἐστιν.
Δόξα.
Ταῖς τοῦ σοῦ Ὁσίου πρεσβείαις Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τὰ πλήθη τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.
Καὶ νῦν.
Ταῖς τῆς Θεοτόκου πρεσβείαις, Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τὰ πλήθη τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.
Στίχος. Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα ἔλεός σου καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου ἐξάλειψον τὸ ἀνόμημά μου.
Προσόμοιον.
Ἦχος πλ. β΄. Ὅλην ἀποθέμενοι.
Ὅλην σου τὴν ἔφεσιν, πρὸς Θεὸν ἀφιερώσας, Σεραφεὶμ μακάριε, στάρετς ἱερώτατε καὶ πανεύφημε, πέμψον βοήθειαν, ἐξ ὕψους Ἅγιε, ἵνα λάβωμεν τὴν δύναμιν, παρὰ Θεοῦ ἡμῶν, ταῖς σαῖς ἱκεσίαις πανόλβιε πάντοθεν πολεμούμενοι, καὶ παραμυθίαν ὑστερημένοι, ἔμπλησον παμμάκαρ, ἐλπίδος γλυκυτάτης ἀγαθέ· μὴ διαλείπῃς πανόσιε, πρεσβεύειν πρὸς Κύριον.
Σῶσον ὁ Θεὸς τὸν λαόν σου …..
ᾨδὴ ζ΄. Οἱ ἐκ τῆς Ἰουδαίας.
Παρθενίας τὸ κάλλος, ὡς ἠγάπησας Πάτερ, μὲ πόθον ἄμετρον, ἐκ τῆς Ἀειπαρθένου, τῆς μόνης Θεοτόκου, χάριν εὗρες μακάριε· ὁ τῶν Ὁσίων χορός, δοξάζει σε παμμάκαρ,
Τὸ μακάριον πένθος, ἐν τῷ νῷ καὶ καρδίᾳ ἐκαλλιέργησας, καὶ ἐν τῇ χαρμολύπῃ ἐδέξω Θείαν Χάριν, καὶ ἐκτήσω θειότητα, ὁ τῆς Ῥωσίας βλαστός, καὶ Σάρωφ στάρετς μέγας.
Κατενίκησας Πάτερ, τῶν δαιμόνων τὰ στίφη, τῇ Θεία Χάριτι, καὶ ἔφθασας εἰς ὕφος, λαμπρῶς τῆς ἀπαθείας, καὶ φωστὴρ ὄντως γέγονας, τῆς οἰκουμένης σοφέ, συνόμιλε Ἀγγέλων.
Θεοτοκίον.
Χαῖρε τεῖχος παρθένων, ὦ παρθένε Μαρία παρθένων καύχημα, καὶ δόξα τῶν Ἀγγέλων, καὶ Παραδείσου κάλλος, καὶ Τριάδος τὸ ἥδυσμα, παντὸς τοῦ κόσμου ἐλπίς, πιστῶν ἡ σωτηρία.
ᾨδὴ η΄. Τὸν Βασιλέα.
Τὸν ἀναβάτην, καὶ θεωρὸν μυστηρίων, Σεραφεὶμ ἀετὸν ὑψιπέτην, καὶ ἀλείπτην ὄντως, γεραίρομεν ἀσμένως.
Τὰς ἱκεσίας, ὑπὲρ ἡμῶν ἀναφέρεις, εἰς Χριστὸν τὸν Σωτῆρα τοῦ κόσμου, ἐν τῷ Παραδείσῳ, εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας.
Ἐν Θαβωρείῳ, ἐν Γολγοθᾷ καὶ ἐν Κήπῳ, ἐν συμβόλοις ὡς ἐποίησας μάκαρ, ἔλαβες γλυκείαν, τὴν μέθεξιν θεόφρον.
Θεοτοκίον.
Ἄχραντε Κόρη, Μῆτερ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου μὴ ἐλλείτῃς πρὸν Θεὸν μεσιτεύειν, ἵνα ἐν ἡμέρᾳ τῆς κρίσεως ῥυσθῶμεν.
ᾨδὴ θ΄. Κυρίως Θεοτόκον.
Ἀνῆλθες εἰς τὸ ὕψος, τὸ τῆς θεωρίας, ὁμοῦ καὶ πράξεως καὶ τελειώσεως, καὶ νῦν λαμβάνεις τὴν δόξαν τὴν ἀτελεύτητον.
Ἀπάσης τῆς Ῥωσίας, σέμνωμα ἐγένου, καὶ ἰατρὸς τῶν πασχόντων πανθαύμαστος, καὶ ζηλωτὴς θείας πίστεως ἀπροσμάχητος.
Χαρᾶς καὶ εὐφροσύνης, ἔμπλεος κατέστης, τοῦ Παναγίου γὰρ Πνεύματος τὴν ἐπίπνοιαν, ἐδέξω Πάτερ Πατέρων ἐν τῇ καρδίᾳ σου.
Θεοτοκίον.
Πανάχραντε παρθένε, δέξου παρακλήσεις, σῶν ἱκετῶν ἀναξίων Θεόνυμφε, ταῖς τοῦ Ὁσίου πρεσβείαις δεόμεθα.
Ἄξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς, μακαρίζειν σὲ τὴν Θεοτόκον, τὴν ἀειμακάριστον καὶ παναμώμητον καὶ μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Τὴν τιμιωτέραν τῶν Χερουβείμ, καὶ ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ, τὴν ἀδιαφθόρως Θεὸν Λόγον τεκοῦσαν, τὴν ὄντως Θεοτόκον σὲ μεγαλύνομεν.
Κῆρυξ Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ, καὶ φορεὺς ἀγάπης καὶ συγγνώμης εἰλικρινοῦς, Σεραφεὶμ παμμάκαρ, χαρᾶς καὶ εὐφροσύνης, ὁ κομιστὴς εἰς πάντας τοὺς δεομένους σου.
Ὥσπερ καλλικέλαδος ἀηδών, ἐντὸς τῆς ἐρήμου, συνετόνισας τὰς ᾠδάς, ψυχῆς τετρωμένης, ἐκ τῆς Θεοῦ ἀγάπης, ὦ Σεραφείμ Ἀγγέλων, χαρὰ καὶ καύχημα.
Σεραφεὶμ πανάριστε ὁδηγέ, τοὺς βυθιζομένους ἐν τῷ σκότει τῷ ζοφερῷ, φώτισον ταῖς θείαις, πρὸς Κύριον πρεσβείαις, καὶ τοὺς ἑσκοτισμένους εἰς φῶς ὁδήγησον.
Δεῦτε εὐφημήσωμεν οἱ πιστοί, Σεραφεὶμ τὸν θεῖον, τῆς ἀγάπης διδάσκαλον, καὶ χαρᾶς Κυρίου, τῆς Ἀναστάσεώς του, λαμπρὸν καὶ φωτοφόρον ἱεροκήρυκα.
Καί τὰ παρόντα Μεγαλυνάρια (τὰ δύο πρῶτα τοῦ Συναξαριστοῦ)
Χαίροις τῆς Ῥωσίας γόνος λαμπρός, τέκνον τῆς ἐρήμου, μοναζόντων ὑπογραμμός, Πνεύματος τὴν κτῆσιν, σκοπὸν ζωῆς κηρύττων, ὦ Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ, ἄνθος μυρίπνοον.
Ὅλος ἀνακείμενος τῷ Χριστῷ, χαρίτων τῶν θείων, ἀναδέδειξαι θησαυρός, θαύμασι καὶ λόγοις, καὶ θείαις ὑποθήκαις, ὦ Σεραφεὶμ παμμάκαρ, φωτίζων ἅπαντας.
Πνεύματι Ἁγίῳ ἀνακραθείς, Σεραφεὶμ θεόφρον, καταυγάζεις σῇ βιοτῇ, κόσμον τὸν παρόντα, καὶ ἐκδιδάσκεις πάντας, τούτου διαῤῥαγῆναι, ἀύλοις πτέρυξι.
Θλίψεσι βαρούμενοι τὰς ψυχάς, τὴν χαρὰν αἰτοῦμεν, Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ, Σεραφεὶμ θεόφρον, δοθῆναι σαῖς πρεσβείαις, τοῖς τὴν σεπτήν σου, μνήμην γεραίρουσι.
Πᾶσαι τῶν Ἀγγέλων αἱ στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Ἀποστόλων ἡ δωδεκάς, οἱ Ἅγιοι Πάντες μετὰ τῆς Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν εἰς τὸ σωθῆναι ἡμᾶς.
Τὸ Τρισάγιον
Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς. (Τρίς).
Δόξα Πατρί, καὶ Υἱῷ, καὶ Ἁγίῳ Πνεύματι,
καὶ νῦν, καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Παναγία Τριάς, ἐλέησον ἡμᾶς· Κύριε, ἱλάσθητι ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν. Δέσποτα, συγχώρησον τὰς ἀνομίας ἡμῖν· Ἅγιε, ἐπίσκεψαι καὶ ἴασαι τὰς ἀσθενείας ἡμῶν, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου.
Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον.
Δόξα Πατρί…
Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τὸ ὄνομά σου· ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου· γενηθήτω τὸ θέλημά σου, ὡς ἐν οὐρανῷ, καὶ ἐπὶ τῆς γῆς. Τὸν ἄρτον ἡμῶν τὸν ἐπιούσιον δὸς ἡμῖν σήμερον· καὶ ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν· καὶ μὴ εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλὰ ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ πονηροῦ.
Ὅτι σοῦ ἐστιν ἡ βασιλεία καὶ ἡ δύναμις καὶ ἡ δόξα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ
τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Καὶ τὰ Τροπάρια ταῦτα. Ἦχος πλ. β΄.
Ἐλέησον ἡμᾶς, Κύριε, ἐλέησον ἡμᾶς, πάσης γὰρ ἀπολογίας ἀποροῦντες, ταύτην Σοι τὴν ἱκεσίαν, ὡς Δεσπότῃ, οἱ ἁμαρτωλοὶ προσφέρομεν, ἐλέησον ἡμᾶς.
Δόξα.
Κύριε ἐλέησον ἡμᾶς, ἐπὶ Σοὶ γὰρ πεποίθαμεν. Μὴ ὀργισθῆς ἡμῖν σφόδρα, μηδὲ μνησθῆς τῶν ἀνομιῶν ἡμῶν. Ἀλλ’ ἐπίβλεψον καὶ νῦν ὡς εὔσπλαχνος καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς ἐκ τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν. Σὺ γὰρ εἶ Θεὸς ἡμῶν καὶ ἡμεῖς λαός Σου, πάντες ἔργα χειρῶν Σου καὶ τὸ ὄνομά Σου ἐπικεκλήμεθα.
Καὶ νῦν.
Τῆς εὐσπλαγχνίας τὴν πύλην ἄνοιξον ἡμῖν, εὐλογημένη Θεοτόκε, ἐλπίζοντες εἰς Σὲ μὴ ἀστοχήσομεν, ῥυσθείημεν διὰ Σοῦ τῶν περιστάσεων, Σὺ γὰρ ἡ σωτηρία τοῦ γένους τῶν Χριστιανῶν.
Καὶ τὸ Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. α΄. Τὸν συνάναρχον λόγον.
Τῆς Ῥωσίας τὸν γόνον καὶ Σάρωφ καύχημα, ἡσυχίας ἐργάτην καὶ νοερᾶς προσευχῆς, Σεραφεὶμ Χριστοῦ φίλον τὸν γνήσιον, πάντες ὑμνήσωμεν πιστοί, ὡς θερμότατον φρουρόν, ψυχῶν τε καὶ τῶν σωμάτων, καὶ πρεσβευτὴν ἐν ἀνάγκαις, πρὸς τὸν Φιλάνθρωπον, Θεὸν ἡμῶν.
Ἐκτενὴς καὶ Ἀπόλυσις, μεθ’ ἣν ψάλλομεν τὸ ἑξῆς·
Ἦχος β΄. Ὅτε ἐκ τοῦ ξύλου.
Στῦλος προσευχῆς πυρσολαμπής, ὄντως Σεραφεὶμ ἀνεδείχθης, καὶ ὥσπερ Ἄγγελος, βίον ἐξεμέτρησας ἀύλοις στάσεσιν, καὶ Ἀδὰμ πρὸ τῆς πτώσεως ἀπαθὴς ἐγένου, ὅθεν καὶ τὴν ἄρκτον σου ἠπίαν ἔδειξας, νῦν οὖν ἱερώτατε πάτερ, σὲ κατασπαζόμεθα πάντες, καὶ πρὸς σὲ προστρέχομεν τὸν εὔσπλαγχνον.
Πατὴρ ἀγγελώνυμε, πρὸς σὲ τὸν γλυκύτατον, πάντες οἱ πιστοί, κλίνομεν τὸ γόνυ καὶ γεραίρομεν.
Δέσποινα πρόσδεξαι, τὰς δεήσεις τῶν δούλων σου, καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς, ἀπὸ πάσης ἀνάγκης καὶ θλίψεως.
Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου, εἰς σὲ ἀνατίθημι, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέπην σου.
Δι’ εὐχῶν τῶν ἁγίων πατέρων ἡμῶν,
Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς.
Ἀμήν.
02/01/2026 - Αγιος Σεραφείμ του Σαρώφ.
Ο Αγιος Σεραφείμ του Σαρώφ γεννήθηκε στο Κουρσκ της Ρωσίας στις 19 Ιουλίου 1759 μ.Χ. και ονομάσθηκε Πρόχορος.
Οι γονείς του, Ισίδωρος και Αγάθη Μοσνίν, ήταν ευκατάστατοι έμποροι.
Ο πατέρας του είχε εργοστάσια πλινθοποιίας και παράλληλα αναλάμβανε την ανέγερση πέτρινων οικοδομημάτων, ναών και σπιτιών.
Κάποτε άρχισε να χτίζει στο Κουρσκ ένα ναό προς τιμήν του Οσίου Σεργίου του Ραντονέζ, του Θαυματουργού, αλλά ξαφνικά το 1762 μ.Χ., πεθαίνει, αφήνοντας στην σύζυγό του τη μέριμνα για την ολοκλήρωση του ναού.
Ο Πρόχορος κληρονόμησε τις αρετές των γονέων του και ιδίως την ευσέβειά τους.
Σε ηλικία δέκα ετών άρχισε να μαθαίνει με ζήλο τα ιερά γράμματα, αλλά αρρώστησε ξαφνικά βαριά χωρίς ελπίδα αναρρώσεως.
Στην κρισιμότερη καμπή της ασθένειας είδε στον ύπνο του την Παναγία, η οποία υποσχέθηκε ότι θα τον επισκεφθεί και θα τον θεραπεύσει.
Πράγματι, έτυχε μια μέρα να γίνεται λιτανεία και να περνά έξω από την οικία του μικρού άρρωστου παιδιού, η θαυματουργή εικόνα της Θεοτόκου.
Τη στιγμή εκείνη έπιασε δυνατή βροχή.
Η λιτανεία σταμάτησε και η εικόνα μεταφέρθηκε στην αυλή της οικίας του Προχόρου, μέχρι να περάσει η μπόρα.
Τότε η μητέρα του Αγάθη, κατέβασε το άρρωστο παιδί της και το πέρασε κάτω από την εικόνα.
Από την ημέρα εκείνη η υγεία του βελτιώθηκε μέχρι που αποκαταστάθηκε τελείως.
Νέος εγκαταλείπει το πατρικό του σπίτι, στην πόλη Κουρσκ, και έρχεται να μονάσει στη μονή του Σάρωφ.
Η δοκιμασία του προκειμένου να γίνει Μοναχός διαρκεί οκτώ χρόνια.
Στις 13 Αυγούστου του 1786 μ.Χ. κείρεται Μοναχός με το όνομα Σεραφείμ.
Σε δύο μήνες χειροτονείται Διάκονος.
Περιφρουρούμενος με το ταπεινό φρόνημα ο Διάκονος Σεραφείμ, ανέρχεται στην Πνευματική ζωή «ἐκ δυνάμεως εἰς δύναμιν».
Ως Διάκονος παραμένει όλη την ημέρα στο Μοναστήρι, διακονεί στις Ακολουθίες, τηρεί με ακρίβεια τους μοναστηριακούς κανονισμούς και εκτελεί τα διακονήματά του.
Το βράδυ όμως απομακρύνεται στο δάσος, στο ερημικό του κελί, όπου διέρχεται τις νυκτερινές ώρες με προσευχή, και πολύ πρωί επιστρέφει πάλι στο μοναστήρι.
Στις 2 Σεπτεμβρίου 1793 μ.Χ. χειροτονείται Ιερεύς και αποδύεται με μεγαλύτερο ζήλο και αγάπη στον Πνευματικό αγώνα.
Τώρα πλέον δεν τον ικανοποιεί ο βαρύς για τους άλλους μόχθος της κοινοβιακής ζωής, δηλαδή η κοινή προσευχή, η νηστεία, η υπακοή, η ακτημοσύνη.
Μέσα του φουντώνει η δίψα για πιο υψηλές Πνευματικές ασκήσεις.
Εγκαταλείπει λοιπόν, με την ευλογία του Ηγουμένου, τη Μονή και αποσύρεται μέσα στο πυκνό δάσος του Σάρωφ.
Περνά εκεί δεκαπέντε χρόνια σε τέλεια απομόνωση, με αυστηρή νηστεία, αδιάλειπτη προσευχή, μελέτη του Θείου Λόγου και σωματικούς κόπους.
Για χίλιες ημέρες και χίλιες νύκτες μιμείται του παλιούς στυλίτες της Εκκλησίας.
Ανεβασμένος σε μία πέτρα και με τα χέρια υψωμένα στον ουρανό, προσεύχεται: «Ὁ Θεὸς ἰλάσθητι μοὶ τῷ ἁμαρτωλῷ».
Τελειώνοντας την αναχωρητική ζωή επανέρχεται στη Μονή του Σάρωφ και κλείνεται σαν σε μνήμα στην απομόνωση για άλλα δεκαπέντε χρόνια.
Για τα πρώτα πέντε βάζει τον εαυτό του στον κανόνα της σιωπής.
Με την αδιάλειπτη προσευχή φωτίζει ολόκληρος από την Θεία Χάρη και αξιώνεται να ζήσει Πνευματικές αναβάσεις και αν δει θεϊκά οράματα.
Μετά τον εγκλεισμό, ώριμος πλέον στην Πνευματική ζωή και γέροντας στην ηλικία, αφιερώνεται στη διακονία του πλησίον, του ελάχιστου αδελφού.
Με την αυστηρή ασκητική ζωή του και την φωτεινή μορφή του είχε προσελκύσει γύρω του πλήθος Χριστιανών, που τον αγαπούσαν και πίστευαν ακράδαντα στην θαυματουργική δύναμη των αγίων του προσευχών.
Πλούσιοι και φτωχοί, διάσημοι και άσημοι συνέρρεαν καθημερινά στο κελί του, για να λάβουν την ευλογία του και την Πνευματική καθοδήγηση για τη ζωή τους.
Τους δεχόταν όλους με αγάπη και όταν έβλεπε τα πρόσωπά τους αναφωνούσε: «Χαρά μου!».
Εξομολογούσε πολλούς, θεράπευε ασθενείς, ενώ σε άλλους έδιδε να ασπασθούν τον σταυρό που είχε κρεμασμένο στο στήθος του ή την εικόνα που είχε στο τραπέζι του κελιού του.
Σε πολλούς πρόσφερε ως ευλογία αντίδωρο, αγίασμα ή παξιμάδια, άλλους τους σταύρωνε στο μέτωπο με λάδι από το καντήλι, ενώ μερικούς τους αγκάλιαζε και τους ασπαζόταν λέγοντας: «Χριστὸς Ἀνέστη!».
Την 1η Ιανουαρίου 1833 μ.Χ., ημέρα Κυριακή, ο Όσιος ήλθε για τελευταία φορά στο Ναό του νοσοκομείου των Αγίων Ζωσιμά και Σαββατίου.
Άναψε κερί σε όλες τις εικόνες και τις ασπάσθηκε.
Μετάλαβε των Αχράντων Μυστηρίων και μετά το τέλος της Θείας Λειτουργίας ζήτησε συγχώρεση από όλους τους αδελφούς, τους ευλόγησε, τους ασπάσθηκε και παρηγορητικά τους είπε: «Σώζεσθε, μὴν ἀκηδιᾶτε, ἀγρυπνεῖτε καὶ προσεύχεσθε.
Στέφανοι μᾶς ἑτοιμάζονται».
Ο Μοναχός Παύλος πρόσεξε ότι ο Όσιος εκείνη την ημέρα πήγε τρεις φορές στον τόπο που είχε υποδείξει για τον ενταφιασμό του.
Καθόταν εκεί και κοίταζε αρκετή ώρα στη γη.
Το βράδυ τον άκουσε να ψάλλει στο κελί του Πασχαλινούς ύμνους: «Ἀνάστασιν Χριστοῦ θεασάμενοι....»,
«Φωτίζου, φωτίζου ἡ νέα Ἱερουσαλήμ....»,
«Ὤ, Πάσχα τὸ μέγα καὶ ἱερώτατον, Χριστέ....».
Ο Όσιος κοιμήθηκε με ειρήνη στις 2 Ιανουαρίου 1833 μ.Χ.
Οι μοναχοί τον είδαν με το λευκό ζωστικό, γονατιστό σε στάση προσευχής μπροστά στην εικόνα της Θεοτόκου, ασκεπή, με το χάλκινο σταυρό στο λαιμό και με τα χέρια στο στήθος σε σχήμα σταυρού.
Νόμιζαν ότι τον είχε πάρει ο ύπνος.
Τα ιερά λείψανά του εξαφανίστηκαν κατά την περίοδο της Οκτωβριανής επαναστάσεως και ξαναβρέθηκαν το 1990 μ.Χ., στην Αγία Πετρούπολη.
Το 1991 μ.Χ. επέστρεψαν στην μονή Ντιβέγιεβο.
Ἀπολυτίκιον (Κατέβασμα)
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Χριστῷ ἐκ νεότητος ἀκολουθήσας θερμῶς, εὐχαῖς καὶ δεήσεσιν, ἐν τῇ ἐρήμῳ Σαρώφ, ὡς ἄσαρκος ἤσκησας· ὅθεν τοῦ Παρακλήτου, δεδεγμένος τὴν χάριν, ὤφθης τῆς Θεοτόκου, θεοφόρος θεράπων· διὸ σε μακαρίζομεν, Σεραφεὶμ Πάτερ Ὅσιε.
Κοντάκιον
Ἦχος δ’. Ἐπεφάνης σήμερον.
Ἐν Σάρωφ ὡς ἄγγελος, βεβιωμένος, Σεραφεὶμ μακάριε, ὤφθης δοχεῖον ἐκλεκτόν, τῶν χαρισμάτων, τοῦ Πνεύματος, λόγῳ πλουσίῳ ἐκφαίνων τὰ κρείττονα.
Μεγαλυνάριον
Ὅλος ἀνακείμενος τῷ Χριστῷ, χαρίτων τῶν θείων, ἀναδέδειξαι θησαυρός, θαύμασι καὶ λόγοις, καὶ θείαις ὑποθήκαις ὦ Σεραφεὶμ παμμάκαρ, φωτίζων ἅπαντας.
Κυριακή 28 Δεκεμβρίου 2025
ΒΙΝΤΕΟ - ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ . 1. «Η νίκη θα είναι δική μας, αν βασιλεύση εις την ακαρδίαν μας μόνο το αίσθημα το ελληνικό. Ο φιλήκοος των ξένων είναι προδότης.» — Αυτός ο λόγος αποδίδει ξεκάθαρα την έμφαση του Καποδίστρια στην εθνική συνείδηση και την αποφυγή ξένης επιρροής.
1. «Η νίκη θα είναι δική μας, αν βασιλεύση εις την ακαρδίαν μας μόνο το αίσθημα το ελληνικό.
Ο φιλήκοος των ξένων είναι προδότης.»
— Αυτός ο λόγος αποδίδει ξεκάθαρα την έμφαση του Καποδίστρια στην εθνική συνείδηση και την αποφυγή ξένης επιρροής.
2. «Ει o Θεός μεθ’ ημών, ουδείς καθ’ ημών.»
— Εκφράζει την εμπιστοσύνη στην εσωτερική ενότητα και την εθνική πίστη, παρά σε εξωτερικούς συμμάχους.
— Προσδιορίζει το έθνος ως κοινότητα πολιτών με νόμους, αξίες και χαρακτήρα, και όχι απλώς ως γεωγραφικό χώρο.
4. «Η μόρφωση είναι το θεμέλιο της ελευθερίας.»
— Τονίζει ότι η παιδεία εδραίωσε την εθνική αυτογνωσία και ανεξαρτησία.
5. «Το μεγαλύτερο κακό είναι η διχόνοια.»
— Καταδεικνύει την ανάγκη ενότητας του ελληνικού έθνους για να επιβιώσει και να προοδεύσει.
6. «Εγώ δεν είμαι εδώ για να αρέσω, αλλά για να ωφελήσω.»
— Παρουσιάζει την αφοσίωση του Καποδίστρια στην υπηρεσία της πατρίδας και του έθνους πέρα από προσωπικά συμφέροντα.
7. «Δεν υπάρχει σωτηρία παρά μόνο με τη δικαιοσύνη.»
— Συνδέει την εθνική σταθερότητα με την αμεροληψία και τη δικαιοσύνη μέσα στο κράτος της Ελλάδας.
8. «Να εργάζεσθε με ζήλον, ώστε να μην ετεροφωτίζεσθε.»
— Παροτρύνει τους Έλληνες να επιδιώκουν ενεργά την ανεξαρτησία και να μην εξαρτώνται από άλλους για την τύχη τους.
9. «Απέκαμα! Αλλ’ όμως θα παραμείνω στη χαλάστρα, μέχρι την τελευταία στιγμή της ζωής μου και ας κινδυνεύσω να χαθώ…»
— Εκφράζει την αφοσίωση στο καθήκον ακόμη και όταν η κατάσταση είναι δύσκολη.
10. «Είμαι αποφασισμένος να άρω τον ουρανόθεν επικαταβαίνωτα μου σταυρόν.»
— Συμβολική έκφραση προσήλωσης στο καθήκον και τη θυσία.
11. «Εφ’ όσον τα ιδιαίτερα εισοδήματά μου αρκούν διά να ζήσω, αρνούμαι να εγγίσω μέχρι και του οβολού τα δημόσια χρήματα, ενώ ευρισκόμεθα εις το μέσον ερειπίων και ανθρώπων βυθισμένων εις εσχάτην πενίαν.»
— Ιστορική δήλωση ηθικής απέναντι στο δημόσιο ταμείο και στη φτώχεια του λαού μετά τον Αγώνα της Ανεξαρτησίας.
12. «Ως ψάρι εις το δίχτυ σπαράζει εις πολλούς κινδύνους ακόμη η ελληνική ελευθερία.»
— Μεταφορική ρήση που δείχνει την εύθραυστη κατάσταση της διεκδίκησης της ανεξαρτησίας.
13. «Μου εδώσατε τους χαλινούς του κράτους. Τίνος κράτους; Μετρούμε εις τα δάκτυλα την επικράτειάν μας.»
— Σχολιάζει την έλλειψη πραγματικού ελέγχου της ελληνικής κυβέρνησης και κρατικής υπόστασης στα πρώτα χρόνια μετά την απελευθέρωση.
14. «Εάν οι Μαυρομιχαλαίοι θέλουν να με δολοφονήσουν, ας με δολοφονήσουν. Τόσον το χειρότερον δι’ αυτούς. Θα έλθη κάποτε η μέρα κατά την οποίαν οι Έλληνες θα εννοήσουν την σημασίαν της θυσίας μου.»
— Αναφέρεται σε επιστολή λίγο πριν τη δολοφονία του, δείχνοντας την προσήλωση στο όραμά του παρά την προσωπική απειλή.
15. «Όσο αγαπά κανείς την πατρίδα, τόσο οφείλει να θυσιάζεται για την ευημερία της.»
-Αυτή η φράση συνοψίζει το βασικό του δόγμα ότι η αληθινή αγάπη για την Ελλάδα απαιτεί προσωπική θυσία και προσφορά στο κοινό καλό.
«Μητρός τε και πατρίδος και των άλλων προγόνων απάντων τιμιώτερον ουδέν εστιν.»
Ισοκράτης
ΒΙΝΤΕΟ - ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ
Πατήρ Σεραφείμ Ρόουζ πριν και μετά Χριστού ☦️.
.- Ο Ιερομόναχος Σεραφείμ Ρόουζ (1934–1982) ήταν Αμερικανός ορθόδοξος μοναχός και συγγραφέας που αφιέρωσε τη ζωή
του στην αφύπνιση των δυτικών στις πνευματικές αλήθειες της Ορθοδοξίας.
- Συνίδρυσε το μοναστήρι του Αγίου Ερμάν στην Πλατίνα της Καλιφόρνιας, δημοσιεύοντας έργα με τεράστια διεθνή απήχηση, και θεωρείται εξαιρετικά σεβαστός, ειδικά
- Συνοπτικά στοιχεία βίου:
Γέννηση και Πρώιμη Ζωή: Γεννήθηκε ως Ευγένιος Ρόουζ (Eugene Rose) στις 13 Αυγούστου 1934, στο Σαν Ντιέγκο της Καλιφόρνια, σε μια τυπική αμερικανική οικογένεια.
Αναζήτηση της Αλήθειας: Μετά το γυμνάσιο, άρχισε μια έντονη πνευματική αναζήτηση, ασχολούμενος εκτεταμένα με τον ανατολικό μυστικισμό.
Μεταστροφή στην Ορθοδοξία: Ανακάλυψε την αρχαία Ορθόδοξη πίστη, η οποία μεταμόρφωσε τη ζωή του, οδηγώντας τον στην αποκήρυξη των προηγούμενων πνευματικών του ενασχολήσεων.
Μοναχισμός: Έγινε μοναχός της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, Εκτός Ρωσίας. Μαζί με τον π. Γερμανό Ποντμόσενσκι, συνίδρυσε την αδελφότητα και το μοναστήρι του Αγίου Ερμάν της Αλάσκας στην Πλατίνα της Καλιφόρνιας.
Έργο: Από την απομακρυσμένη καλύβα του, έγραφε κείμενα που επηρέασαν πολλούς, εστιάζοντας στην πνευματική ζωή και την ορθόδοξη παράδοση.
Κοίμηση: Εκοιμήθη στις 2 Σεπτεμβρίου 1982, μετά από σύντομη και επώδυνη ασθένεια.
Η κηδεία του ήταν ιδιαίτερα συγκινητική, με πολλούς να τον θεωρούν άγιο.
- Το συγγραφικό του έργο παραμένει επίκαιρο, με δημοφιλή βιβλία όπως
το "Η Ψυχή Μετά Θάνατον".
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)
ΒΙΝΤΕΟ - ΚΥΠΡΟΣ 1974 - Νικόλαος Κατούντας , ο Λεωνίδας της Κερύνειας .
ΚΥΠΡΟΣ 1974 - Νικόλαος Κατούντας , ο Λεωνίδας της Κερύνειας . https://www.tiktok.com/@john.magoulas.11/video/7594235233868713238?fbclid=Iw...
-
Ήρθε στο Άγιον Όρος και γύριζε στα μοναστήρια ένας νέος ηλικίας 16-17 χρόνων, ο Γιωργάκης. Από ηλικίας τριών ετών οι γονείς του τον έβαλαν... -
Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου Γέροντας Τύχων O Παπα – Τύχων γεννήθηκε στη Ρωσία, στη Νόβια Μιχαλόσκα το 1884. Οι γονείς του, ο Παύλος και ή Ελέ...
